Polski po godzinach

Przypadek może zmienić życie

2011-06-09T17:06:00.001+03:00

Książka "Niespokojne godziny" Ireny Jurgielewiczowej ukazała się w 1964 roku. Ja spotkałam ją trzy lata temu, uzupełniając swoją biblioteczkę w ciekawą lekturę.

Powieść opowiada o nastoletniej dziewczynie, która wyruszyła w podróż do stolicy oraz o jej rówieśniku- Januszu. Janusz jest chłopakiem buntującym się przeciw szkole, nauczycielom i rodzicom. Po przypadkowym spotkaniu zapoznają się i zmieniają swoje życie.

Utwór jest napisany kilkadziesiąt lat temu ale dotyczy aktualnego problemu, mówi o szczególnej potrzebie akceptacji i miłości. Ma w sobie coś co odsyła do przemyśleń. Jest napisany prostym i zrozumiałym językiem dla każdego. Nazwy rozdziałów są intrygujące i zachęcają do dalszego czytania.

Powieść polecam miłośnikom literatury dla młodzieży. Zachęcam do zerknięcia do środka książki.

Świat gorzkiej otchłani narkotyków, przemocy i rozpaczy – Świat Candy

2011-06-08T21:13:00.000+03:00

Książka „Candy” została po raz pierwszy wydana w 2005 roku przez angielskiego pisarza Kevina Brooksa, w Polsce zaś trzy lata później.
Powieść należy do dość trudnych, ponieważ opowiada o młodzieży, narkotykach i prostytucji, ale są to rzeczy które często się zdarzają w dzisiejszej rzeczywistości.

Powieść opowiada o przeciętnym licealiście mieszkającym na obrzeżach Londynu, który poznaje nastoletnią i uzależnioną od heroiny prostytutkę, po czym zakochuje się i postanawia pomóc jej zacząć nowe życie.

Mówią, że nie ocenia się książki po okładce, ale ja właśnie tak na nią trafiłam. Gdyby nie ona, nie wzięłabym jej do ręki i nie zaciekawiłabym się tą książką.
W książce najbardziej podobało mi się to, że w jednym momencie można było popłakać się ze śmiechu, a w drugim zaś ze wzruszenia i rozpaczy.

Powieść polecam wszystkim nastolatkom, lubiącym czytać książki o narkotykach, młodzieży, zakazanej miłość i prawdziwym życiu, które kryje w sobie wiele zasadzek. Życie Candy zniszczyła zazdrość rówieśników, to właśnie przez to wpadła w depresję i w złe towarzystwo. Zaczęła brać prochy i w końcu uciekła z domu. To przykład, będący pewnie częsty w życiu.

Książka poraża realizmem, wszystko jest idealnie dopracowane, każde przemyślenie i działanie jest takie prawdziwe. Brooks pokazuje trudną walkę z uzależnieniem, opisując to w sposób zrozumiały dla czytelnika.
Naprawdę powinniście przeczytać tę książkę, na pewno nie będziecie żałować.

Paulo Coelho-"Weronika postanawia umrzeć"

2011-05-15T18:50:00.000+03:00

Książka pt. "Weronika postanawia umrzeć" została napisana przez Paulo Coelho. Opowiada o młodej dziewczynie, która znudzona szarością swojej codzienności pewnego dnia postanawia skończyć ze sobą raz na zawsze.

Weronika znudzona swoim życiem postanawia się zabić zażywając garść tabletek. Po nieudanej próbie samobójstwa trafia do szpitala psychiatrycznego w Villete. Na miejscu dowiaduje się, że z powodu uszkodzonego serca został jej tylko tydzień życia. Tam także poznaje młodego schizofrenika- Edwarda. Przez ten tydzień Weronika poznaje na nowo siebie, doznaje w swoim życiu miłości, zmartwychwstaje. Weronika chce żyć inaczej więc postanawia uciec z Edwardem. Nie wie jednak, że jej lekarz uknuł pewną intrygę...
Jeśli chcesz dowiedzieć się czegoś więcej o Weronice, o tym jak potoczy się jej życie przeczytaj tę książkę. Polecam ją miłośnikom literatury pięknej oraz osobom, które chcą zastanowić się nad swoim życie.

Kristin Cast, P.C. Cast-"Naznaczona"

2011-05-15T18:31:00.001+03:00

Książka pt."Naznaczona" autorstwa Kristin i P.C. Cast opowiada o życiu nastolatki Zoey.

Szesnastoletnia Zoey chodzi do liceum , ma chłopaka oraz najlepszą przyjaciółkę Kaylę. Jej życie niczym nie wyróżnia się od innych, Do czasu... Pewnego dnia zostaje bowiem naznaczona przez wampira Trackera. Od tej pory zmuszona jest przenieść się to tak zwanego Domu Nocy- szkoły dla wampirów. Gdzie ma się nauczyć przetrwać przemianę. Albo ją przejdzie albo umrze. Na miejscu dowiaduje się, że jest wyjątkową adeptką, co przysparza jej wielu przyjaciół jak i wrogów.

Czy Zoey poradzi sobie w nowym otoczeniu? Ukończy przemianę, a może zginie?
Jeśli chcesz dowiedzieć się czegoś więcej przeczytać tę książkę. Polecam ją miłośnikom książek o wampirach jak i romansach.

PFK Kompany

2010-11-28T14:07:00.003+02:00

Paktofonika- książka autorstwa Macieja Pisuka, Wydawnictwo Krytyki Politycznej. "Akcja rozgrywa się w Mikołowie i Bogucicach oraz rzeczywistości medialnej Magika, Rahima i Fokusa czyli trzech by może najbardziej charakterystycznych reprezentantów swojego pokolenia i czasów transformacji. Prawdziwych bohaterów naszych czasów."

Pierwotnie to miał być scenariusz dla filmu pt. "Jestem Bogiem", z bliżej nieznanych mi przyczyn film nie został nakręcony za to wydana została ta imponująca książka. Poznajemy bliżej świętej pamięci Piotra "Magika" Łuszcza (18 marzec 1978 - 26 grudnia 2000), Sebastiana "Rahima" Salberta oraz Wojciecha "FokuSmoka" aka. "Fokus" Alszera, czyli załozycieli legendarnego zespołu Paktofonika. Maciej Pisuk w świetny sposób przy współpracy z Rahimem i Fokusem opowiada historie legendy polskiego Hip Hopu..
Szczerze polecam tą książkę wszystkim fanom PFK i nie tylko im.

UWAGA LEKTURA WCIĄGA!!!

Dorota Terakowska - "Ono"

2010-06-10T22:48:00.001+03:00

Utwór pt. „Ono” jest jednym z dzieł Doroty Terakowskiej. Główną bohaterką jest dziewiętnastolatnia Ewa.

Dorota opisuje świat codzienny w inny sposób niż robią to autorki innych książek . Nie ma w nim sztuczności, wszystko jest prawdziwe, bez kreowania, malowania, kolorowania. Dzięki temu tekst ożywa, jest realistyczny, ale czasem dołujący. Często dialogi obrazują myśli, które znajdują się w nas w podobnych sytuacjach. Książka świetnie ukazuje różnice pomiędzy ludźmi oraz świat widziany oczami dzieci dzięki odwoływaniu się do dzieciństwa bohaterki. Opisuje też konflikt pokoleń spowodowany różnicami między nimi.

Ewa jest osobą, która nie posiada żadnej pasji. Jej mama denerwuje ją na każdym kroku. Wie dwie rzeczy. Po pierwsze – nie chce być taka jak ona, a po drugie – na pewno taka będzie. Ma dom i rodzinę, w której dostrzega same wady. Jest zwyczajna, całkiem zwyczajna. Bohaterka spędza wieczór sylwestrowy na dyskotece. Spełnia się jej marzenie – zostaje wezwana na podium. Jednak wie, że przy tym nie jest sobą – ma ultra krótką mini oraz biust na wierzchu. Ewa staje się naiwna, nie kieruje się już żadnymi zasadami – żyje chwilą. Zapomina o tym, czego ją przez całe życie uczono. Traci głowę, jest piana. W końcu trzej nowo poznani „kumple” zabierają ją do auta. Dzieją się rzeczy, które Ewę do końca życia będą dręczyć. Na dodatek ten okropny skutek…

Jak Ewa poradzi sobie ze swoim „nabytym” problemem, czyli ciążą? A co będzie z tym drugim, który zaważył na jej psychice? Myślę, że warto przeczytać tę lekturę i poznać dalsze losy Ewy.

"Zauroczenie" - Margit Sandemo

2010-06-09T16:29:00.001+03:00

Książka pt. „Zauroczenie” została napisana przez Margit Sandemo – norweską pisarkę. Jest pierwszym tomem sagi o Ludziach Lodu.

Utwór opowiada o dziewczynie o imieniu Silje, która mimo tego, że ma dopiero siedemnaście lat musi dorosnąć i stać się dojrzałą kobietą. Bohaterka traci wszystkich swoich bliskich na wskutek zarazy, która panuje w miasteczku. Mimo tego, że zostaje całkiem sama – nie poddaje się. Podczas swojej wędrówki przygarnia do siebie dwójkę osieroconych dzieci - Sol oraz Daga. Zamieszkuje u Benedykta – kościelnego malarza. Po spotkaniu pewnego tajemniczego mężczyzny jej świat się zmienia. Pomimo faktu, iż człowiek ten podobny jest do zwierzęcia oraz budzi w niej strach, to jednak coś ją w nim pociąga. Nie jest w stanie wyjaśnić sobie dlaczego. Chociaż wszyscy boją się tajemniczego człowieka i przestrzegają ją przed nim, dla Silje staje się on obiektem westchnień, marzeń, a nawet snów. Nie ma jednak pojęcia dlaczego wszyscy lękają się tej zagadkowej istoty. Później jednak dowiaduje się, że jest on Tengelem z Ludzi Lodu – rodu, o którym słyszała w dzieciństwie. Zwykli śmiertelnicy widzą w nim Tengela złego – pradziada rodu, który zawarł pakt z diabłem.

Czy Tengel to naprawdę tak zły człowiek, za jakiego mają go inni? A może w ogóle nie jest tym, za kogo go uważają? Czy Silje mimo lęku będzie wciąż pragnęła spełnić swoje marzenia z Tengelem u swojego boku? Myślę, że książka bardzo dobrze obrazuje siłę miłości. Polecam ją osobom, które lubią fantastykę, a również tym, którzy nie są do niej przekonani. Myślę, iż po przeczytaniu tej książki przekonają się do tego gatunku literatury. Nie spodoba się ona jednak ludziom, którzy uczuleni są na romansidła :).

Historia z murem berlińskim w tle

2010-05-16T21:47:00.001+03:00

Po projekcji filmu "GOOD BYE,LENIN!" Beckera wspominałam o innej produkcji poruszającej temat muru berlińskiego.

Zapraszam do zapoznania się z Historią ukazaną z perspektywy małych, kicających, długouchych stworzeń.

Przed Państwem "Królik po berlińsku" Bartosza Konopki.

Ciekawa jestem Waszych opinii :D

"Candy" Kevina Brooksa w interpretacji gimnazjalistów

2010-05-14T01:44:00.003+03:00

Dwa miesiące intensywnej pracy, potu, łez oraz ... nie, na szczęście obyło się bez krwi ;) - i oto 7 maja w pszowskim MOK-u miała miejsce premiera sztuki pt. "Candy".

Książka Brooksa, na kanwie której powstał nasz spektakl, to historia nastoletniej narkomanki, Candy. Pewnego dnia na jej drodze staje Joe...

Spotkanie na dworcu:

Pierwsza rozmowa:

Na ulicach Londynu:

Iggy i Candy w melinie:

Gina pełni obowiązki starszej siostry, czyli: "Joe, co ty robisz?! Zwariowałeś?!"

Rozmowy o nałogu:

Iggy przyjeżdża po swoją własność:

I wreszcie:

Dziękuję za współpracę ekipie... jak to się nazwaliśmy? Profesjonalnych amatorów? :D

Ali Pietrzak - odtwórczyni roli Giny i jednocześnie autorce scenariusza, która dzielnie znosiła kolejne zmiany, jakim poddawano tekst sztuki.
Julii Fudalej (Candy) i Michałowi Klubie (Joe), którzy wcielili się w główne role. Julia poradziła sobie świetnie z pamięciowym opanowaniem przeeeeobszernego tekstu, Michał uczył się roli i spędzał czas na próbach w najgorętszym dla trzecioklasistów okresie: tuż przed egzaminami gimnazjalnymi.
Sebastianowi Pustelnikowi - za pomysły, wprowadzany element twórczego chaosu ;) i zaangażowanie w postać Iggy'ego - dilera i "opiekuna" Candy.
Arturowi Frankowskiemu i Szymonowi Piechaczkowi, którzy zmierzyli się z ciężarem ról narkomanów grasujących ciemną nocą po londyńskich ulicach.
Amadeuszowi Gontarczykowi - ochroniarzowi narkotykowego bossa i specowi od węzłów ;)

oraz ekipie technicznej:
Dawidowi Skóreckiemu, Dawidowi Wiertelakowi i Przemkowi Glencowi (światło i nagłośnienie),
Darkowi Mandryszowi oraz Szymonowi Markowi (efekty specjalne), który wspierał nas mimo choroby.
Wiktorii Fibic - pomysłodawczyni plakatu, specowi od charakteryzacji, która ostatecznie podjęła się odpowiedzialnej roli suflera ;) oraz Karolinie Cieślik - współautorce plakatu zapowiadającego sztukę.

Ze względu na wielość miejsc akcji zdecydowaliśmy się na pionierskie - w naszych warunkach - wykorzystanie możliwości, jakich dostarcza współczesna technika. Zamiast tradycyjnej scenografii posłużyliśmy się - co widać na niektórych zdjęciach - rzutnikiem multimedialnym.

I w tym miejscu wielkie, wielkie podziękowania dla Dyrektora MOK-u, Pana Michała Lorka i pracowników obsługi technicznej: bez ich pomysłowości, zaangażowania i pomocy nie zdziałalibyśmy wiele.

Magia Słowa

2010-05-13T23:57:00.004+03:00

Żuczki Drogie!

Dzisiaj kolejna zagadka z serii "ależeocochodzi?!"

Uwaga:

Doskonale, mam nadzieję - proszę mnie nie wyprowadzać z błędu - kojarzycie postać Josepha von Eichendorffa.
Tak, tak... To ten niemieckojęzyczny poeta spod Raciborza.

Wspomniany mistrz pióra popełnił swego czasu utwór pt. "Czarodziejska różdżka":

W rzeczach wszystkich pieśń uśpiona

Śni o śpiewie w ciszy snów.

Świat czarowną pieśń wykona,

Gdy go zbudzisz magią słów.

[tł. ks. Jerzy Szymik]

Pytanie brzmi: dlaczego przytoczony wiersz mógłby się spodobać tytułowemu bohaterowi oglądanego przez Was ostatnio filmu?

Nagroda czeka na autora pierwszego komentarza zawierającego poprawną odpowiedź.

I już zupełnie poza tematem...

Na pierwszej fotografii oczywiście ruiny łubowickiego pałacu.

Poniżej - tablica pozwalająca wyobrazić sobie, jak wyglądał budynek w czasach świetności:

Aleja Zajęcza, którą z pewnością przechadzał się poeta:

Okolice pałacu oglądane z tarasu widokowego:

Młyn. Tu mieszkało dziewczę, które złamało młodemu Eichendorffowi serce:

Ojciec dziewczęcia zdecydował, że zubożały arystokrata nie jest odpowiednią partią dla pięknej młynareczki: nie wniesie ani majątku, ani tężyzny fizycznej niezbędnej przy pracy w młynie. No i, jak mawia klasyk, zonk.. .;)

Owocem zawodu miłosnego jest utwór "Złamany pierścionek":

Jest chłodna hen dolina,
Tam wodny chodzi młyn,
Zniknęła ma dziewczyna,
Co dom swój miała w nim.

Być wierną ślubowała,
Pierścionek od niej mam,
Lecz słowo swe złamała
I pękł pierścionek sam.

Chcę na mej lutni grając
W daleki ruszyć świat
I pieśni me śpiewając
Wędrować pośród chat.

Czyste szaleństwo według Emily Dickinson

2010-05-11T23:36:00.000+03:00

Much Madness is divinest Sense

Czyste Szaleństwo to najwyższy Rozum -
Gdy je przeniknąć Zrozumienia błyskiem -
A czysty Rozum to upadek w Obłęd -
Lecz Większość - jak we Wszystkim -
Narzuca swoje Kategorie -
Przyjmij je - jesteś Normalny -
Odrzuć - czekają na Furiata
Kajdany i Kaftany -

[tł. Stanisław Barańczak]

Więcej wierszy Emily Dickinson znajdziesz tutaj.

W interpretacji współczesnych artystów słowa dziewiętnastowiecznej amerykańskiej poetki brzmią tak:

Zbadajcie profile wątrobowe...

2010-05-11T23:10:00.000+03:00

...przed końcem roku ]:>

A mnie popsuła się wątroba. Nie może być co do tego żadnej wątpliwości, bo właśnie przeczytałem prospekt patentowanych pigułek na wątrobę, w którym dokładnie opisano rozmaite objawy, pozwalające określić, czy komuś dolega wątroba. Mam wszystkie te objawy. (...) Najwyraźniej zaś wystąpił "zupełny brak chęci do jakiejkolwiek pracy".
Jak mnie to dręczy, tego nie da się opisać. Od najwcześniejszego dzieciństwa cierpię z tego powodu katusze. Już jako chłopczyk nie miałem bodaj jednego dnia wolnego od tej choroby. A oni nie wiedzieli, że to wątroba. Wiedzy lekarskiej daleko wówczas było jeszcze do dzisiejszego poziomu i ludziska moją niechęć do pracy skłonni byli przypisywać lenistwu.

I wszystko jasne ;)

Cytowane wyżej fragmenty pochodzą z książki J.K.Jerome'a "Trzech panów w łódce (nie licząc psa)".

Rzeka, łódka, trzech dojrzałych mężczyzn wyznających zasadę: "I like work, it fascinates me. I can sit and look at it for hours" i jeden pies. Katastrofa jest tylko kwestią czasu :D

Początkowo miał to być przewodnik turystyczny opisujący atrakcje zlokalizowane wzdłuż Tamizy. Utwór zaczął żyć własnym życiem, kiedy autor wzbogacił narrację mnóstwem anegdot i fantastycznym angielskim humorem.
Nie ma tu wartkiej akcji, znajdziecie za to całkiem sporo ciekawostek z historii Anglii, kilka celnych refleksji dotyczących problemów, z jakimi na co dzień się borykamy i - jako się rzekło wyżej - najwyższej próby humor okraszony szczyptą ironii .
Cudo! :)

Zadanie: jaki składnik chciał dodać Montmorency do przygotowywanego przez mężczyzn irlandzkiego stew?

Dragon Age: Stolen Throne

2010-05-11T19:53:00.003+03:00

Książka "Dragon Age: Utracony tron" Davida Gaidera jest zapowiedzią gry. Jest to prequel, ukazuje nam fabułę sprzed rozpoczęcia gry.

Historia w niej opisana skupia się na losach Marika. Jego matka, Królowa Rebeliantka, została zdradzona i ginie z rąk zdrajców. Chłopak może ratować się jedynie ucieczką. Ścigany spotyka ludzi, którzy przygarniają go do obozu wyjętych spod prawa. Na barkach bohatera spoczywa wielka odpowiedzialność. Jako ostatni z rodu prawowitych władców Fereldenu musi stanąć na czele rebelii i poprowadzić ją ku zwycięstwu. Początkowo młodzieniec nie wydaje się być groźnym przeciwnikiem dla nowego orlesianskiego króla. Z czasem rośnie w siłę. Rozpoczyna się walka o utracony tron, w której wszystkie chwyty są dozwolone, a jej wynik może na zawsze zmienić losy świata.

Powieść "Dragon Age" jest z rodzaju dark fantasy. Mamy w niej różne wątki, wojnę o tron, rebelię ale też śmierć najbliższych, miłość czy zdradę.

Ogólnie książka jest bardzo ciekawa. Jednak nie można pochwalić korekty, liczne błędy i wpadki utrudniały czytanie. Mimo wszystkich wad, głównie technicznych, zalety takie jak fabuła czy dobre opisy dominują, mogę więc śmiało polecić książkę miłośnikom fantastyki. Co więcej jest to propozycja , która może być skierowana do osób niepasjonujących się grami.

Miłość z nienawiści - całkiem możliwe

2010-05-11T19:33:00.003+03:00

"Wielki Mistrz" to ostatnia część "Trylogii Czarnego Maga" autorstwa australijskiej pisarki Trudi Canavan.

W poprzednich tomach poznajemy Soneę - prawdopodobnie największy talent magiczny w Imardine. Dziewczyna zostaje zwerbowana do Gildii Magów, gdzie swoją opieką otacza ją jeden z przedstawicieli starszyzny. Sytuacja komplikuje się, gdy opiekę nad bohaterką przejmuje Wielki Mistrz - Akkarin. Sonea była bowiem świadkiem uprawiania przez niego czarnej magii. Ciągła obecność człowieka, którego uważa za bezlitosnego mordercę, ciągłe szykany, których nie szczędzą dziewczynie rówieśnicy, nie ułatwiają jej życia.

W tej części cyklu życie Sonei ulega poprawie, wszystko powoli zaczyna być zrozumiałe. Postać Akkarina nie jest już dla niej taka straszna, a jego zachowanie zostaje wyjaśnione. Okazuje się, że działa on w słusznej sprawie. Pomiędzy Soneą a Wielkim Mistrzem nawiązuje się nić porozumienia, która z czasem zmienia się w miłość. Wspólnie próbują zażegnać niebezpieczeństwo, przeciw któremu dotąd występował tylko Akkarin. Kiedy wygnano go z gildii, Sonea wyrusza razem z nim, gdyż nie chce go opuszczać. Z czasem bohaterowie wracają do miasta, by dalej zwalczać zło, które osiągnęło już wielką skalę. Zadanie nie jest łatwe i kończy się... Sami doczytajcie.

Uważam, że "Wielki Mistrz" jest najlepszą częścią z całej trylogii. Fabuła jest bardzo dynamiczna. "Mistrza" czyta się bardzo szybko ze względu na język i krótkie rozdziały. Lektura tak mnie wciągnęła, że ze zdziwieniem zauważyłam, że nie mam już więcej kartek do przeczytania.

Dziedzictwo jeźdźców

2010-05-11T19:16:00.003+03:00

"Najstarszy" jest to druga po "Eragonie" część trylogii "Dziedzictwo" Christophera Paoliniego, młodego autora książek fantasy.

W pierwszym tomie tytułowy bohater dociera do kryjówki buntowników i bierze udział w bitwie z wojskami króla Galbatorixa. Dzięki swej magii i pomocy Saphiry (jego smoczycy) udaje się uratować kryjówkę. Na tym też skończyła się ta część.

W "Najstarszym" Eragon wraz z Aryą wyrusza do królestwa elfów, by tam kontynuować swe szkolenie na jeźdźca. Podczas nauki dowiaduje się wielu niezwykłych rzeczy. Jego ciało w trakcie Święta Przysięgi Krwi ulega przemianie i przybiera fizyczne właściwości i wygląd elfa. Jeszcze jako człowiek nie może dorównać tej rasie w szybkości i sile, teraz jednak jest jednym z najlepszych. Wkrótce Eragon dowiaduje się o mającej wybuchnąć wojnie i wyrusza na pomoc sojusznikom, Vardenom.

Na Płonących Równinach spotykają się armie Vardenów i Galbatorixa. Eragon dowiaduje się, że istnieje jeszcze jeden smoczy jeździec. Jest nim jego przyjaciel, którego wcześniej porwano. cała bitwa kończy się zwycięstwem Vardenów. Jak postąpi Murgath? Co stanie się z Eragonem i jego mieczem? Dlaczego nastąpił koniec ery smoczych jeźdźców?

Pomimo tego, że jest to dosyć gruba książka, czyta się ją bardzo szybko i przyjemnie. Druga część trylogii obfituje w wiele opisów walk i mnóstwo wydarzeń. Polecam tę książkę wszystkim fanom fantasy, nawet tym wybrednym. Każdy znajdzie tu coś, co go zainteresuje.

Brisingr - znaczy ogień

2010-05-11T19:01:00.003+03:00

"Brisingr" jest trzecią książką trylogii "Dziedzictwo" Christophera Paoliniego.

Sam tytuł oznacza ogień.

Akcja książki rozpoczyna się w miejscu, w którym skończyła się poprzednia część, czyli po bitwie Vardenów z wojskami Galbatorixa. Teraz Eragon wraz z Saphirą muszą wyplątać się z własnej sieci zobowiązań: pomóc w wyborze nowego króla krasnoludów, dokończyć szkolenie na smoczego jeźdźca, zdobyć nową broń i oczywiście zgładzić króla Galbatorixa. Początkowo jednak Eragon wraz z bratem udaje się do kryjówki tajemniczych stworów Ra`zaków. Kogo tam zastają - dowiesz się z książki.

Wkrótce potem bohater wyrusza, by dokończyć rozpoczęte wcześniej szkolenie.Mistrz uczy go nowych sztuczek i zdradza mu sekrety siły jeźdźca Galbatorixa, która bierze się z serc wszystkich smoków. Bogatszy o nowe umiejętności i miecz bohater, rusza na wojnę...

Stanowczo odradzam sięganie po tę książkę bez zapoznania się z wcześniejszymi tomami. Uważam, że jest to naprawdę świetna lektura i polecam ją wszystkim, którzy - podobnie jak ja - lubią książki, w których coś się dzieje. Jedyną rzeczą, która mi się nie podobała jest to, że autor zbyt często sięgał po pomysły innych twórców, a rzadko tworzył coś własnego. Mimo to sądzę, że całość warta jest uwagi czytelników.

Markus Zusak: "Złodziejka książek"

2010-05-10T18:23:00.005+03:00

"Złodziejka książek" autorstwa Markusa Zusaka to piękna i zarazem smutna opowieść o dziesięcioletniej Liesel.

Akcja książki zaczyna się dzień przed wybuchem II wojny światowej. Zamiłowanie małej Liesel do kradzieży książek rozpoczęło się po śmierci jej brata. By uchronić dzieci przed niebezpieczeństwem, matka zdecydowała się wysłać dzieci do nowych opiekunów. Mały Werner umiera w drodze. Jego martwe oczy wpatrzone w Liesel były początkiem jej nocnych koszmarów.

Razem z mamą wysiadają, by pochować Wernera. Liesel po raz pierwszy styka się ze śmiercią. Ze śniegu wygrzebuje książkę pod wiele mówiącym tytułem "Przewodnik grabarza".

Od tego czasu dziewczynka kradnie książki, zaś śmierć obserwuje jej życie. Dziewczynka miłości, ciepła i spokoju, w czym pomaga jej nowy ojciec. Uczy ją czytać i pisać, gra na akordeonie. Spokój Liesel zakłóca strach - boi się, że kiedyś zabraknie jej ksiązek. Boi się, że będzie musiała oszczędzać strony do czytania.

Dziewczynka spotyka Rudego Strainera, który staje się jej przyjacielem. Stają się nierozłączni, pomagają sobie w przetrwaniu. Razem kradną, gdyż panuje wojna i brakuje jedzenia. Lecz najważniejsze dla Liesel jest to, by ukraść książkę. Bo tak bardzo jest spragniona liter.

Bardzo podobała mi się ta książka, ponieważ zawierała tyle cierpienia i męki, którą przeżyli Ci ludzie. Polecam ją młodym ludziom, którzy z niepoważnych rzeczy robią problem.

Nauka (nie)samodzielnego myślenia w Akademii Weltona.

2010-05-10T18:05:00.027+03:00

Akcja książki Nancy H. Kleinbaum "Stowarzyszenie Umarłych Poetów" rozpoczyna się jesienią 1959 roku, w Akademii Weltona - szkole, w której królują cztery złote zasady: tradycja, honor, dyscyplina i doskonałość. Jednak kiedy na uczelni pojawia się nowy nauczyciel języka angielskiego, John Keating, uczniowie zachwyceni jego tokiem nauczania nie zważają na reguły Akademii.

Neil Perry, Knox Overstreet, Charles Dalton, Steven Meeks, Richard Cameron wraz z nowym uczniem, Toddem Andersonem, po niezwykłej lekcji profesora Keatinga znajdują Księgę Pamiątkową. Dowiadują się z niej, iż Keating jest absolwentemtej szkoły oraz że należał do tajemniczego "Stowarzyszenia Umarłych Poetów".

Chłopcy przeprowadzają małe dochodzenie, w wyniku którego postanawiają wznowić działalność stowarzyszenia. Spotkania "Umarłych Poetów" odbywają się w grocie, w tajemnicy przed wszystkimi. Gdy Charlie umieszcza w szkolnej gazetce artykuł podpisany nazwą Stowarzyszenia, wybucha afera. Dalton bierze jednak całą winę na siebie, kłamiąc, że organizacja ta nie istnieje. Sprawy jednak nie układają się po myśli chłopców, Keating zostaje zwolniony ze swojego stanowiska.

To wzruszająca historia uczniów Akademii Weltona, którzy sprzeciwiając się rygorystycznym warunkom szkoły, dużo płacą za swój wybór. Słowa Johna Keatinga sprawiają, że chłopcy postanawiają zmienić swoje życie: realizować własne marzenia, być wolnym. Keating, ucząc ich miłości do poezji, samodzielnego myślenia i podejmowania decyzji, całkowicie odmienił swoich uczniów, ale ...

"Stowarzyszenie Umarłych Poetów" powstało na podstawie filmu o tym samym tytule, którego premiera odbyła się 2 czerwca 1989 roku. Może dramat ten nie zawiera zawrotnej akcji i czyta się go wolno, ale jest pełen magii słów. Książka ta podbiła moje serce i stała się jedną z moich ulubionych.

Miłość i niebezpieczeństwo zawarte w książce Stephenie Meyer "Zmierzch"

2010-05-10T17:27:00.005+03:00

"Zmierzch" to książka Stephenie Meyer. Opowiada o szaleńczej miłości wampira Edwarda Cullena do śmiertelniczki Belli Swan.

Młodzi są w sobie bardzo zakochani. Dziewczyna nie widzi świata poza swoim ukochanym, lecz on boi się o jej życie, bo wie, że przebywanie w jego towarzystwie jest dla niej bardzo niebezpieczne. Przeszkody, które na drodze stawia im życie, nie zniechęcają ich do tego, by być razem.

Bardzo podobała mi się ta książka, gdyż była wypełniona miłością i akcją. Polecam ją wszystkim, bez względu na wiek. Każdy znajdzie w niej coś, co go urzeknie...:)

Tajemnica miasta wilków - Katarzyna Berenika Miszczuk ""Wilk"

2010-05-02T22:31:00.010+03:00

Margo Cook jest osobą o trudnym charakterze. Zawsze mówi to, co myśli, a jej ulubiony kolor - czarny - przyprawia całą jej rodzinę o ból głowy. Ma 16 lat, psa Swetra i jest świetną pływaczką.

Gdy Margo przeprowadza się z Nowego Jorku do Wolftown, już pierwszego dnia w nowej szkole zyskuje sobie wroga: Debbie, długowłosa cheerlederka, od razu zaczęła zaczepiać "nową". Poza tym Margo zaprzyjaźniła się z szaloną Ivette (posiadaczką różowego garbusa), poznała przystojnego Petera z grupy sportowców oraz tajemniczcego Maksa Stone'a z grupy metalowców, z którym dzieliła szkolną ławkę na lekcji historii sztuki. Kiedy nauczyciel tego przedmiotu każe swoim uczniom napisać referat o cmentarzach, Margo i Max muszą go zrobić razem. Podczas wspólnej wyprawy do biblioteki, chłopak ratuje jej życie. Od tamtej chwili Stone na dobre wkroczył w życie Margo. Zjawiał się zawsze, kiedy ta miała kłopoty (a zdarzało się to bardzo często). Wkrótce Max zaprosił Margo na randkę, po czym zostali parą. Jednak chłopak ciągle skrywał wiele tajemnic. Ciekawska szesnastolatka próbowała odkryć sekrety swojej "drugiej połowy". Max zerwał z nią z tego powodu, a to był - jak się okazało - dopiero początek prawdziwych problemów.

Jak skończyła się historia?
Kim był Aki?

O czym śniła Margo?

To wciągająca historia nastolatki i grupy jej znajomych, opowieść o przyjaźni, miłości, nienawiści i walce z "Instytutem". Czyta się ją szybko ze względu na wartką akcję, wspaniały klimat tajemniczości i magiczności, który niestety rozwiewa się pod koniec książki, co mi się nie spodobało. Poza tym "Wilk" jest pełen humorystycznych zdarzeń, powodując u czytelnika ból brzucha ze śmiechu.

Rodzinne tajemnice

2010-04-22T17:28:00.001+03:00

„Studnia życzeń” jest książką autorstwa Katarzyny Leżeńskiej. Opowiada o wdowie, matce nastoletniego syna, która już o nic w życiu nie walczy. Zmienia się to z chwilą poznania wielu ciekawych a zarazem szokujących historii i tajemnic rodziny.

Chociaż cała akcja toczy się we współczesnej Warszawie, dzięki barwnym opowieściom przyjaciółki babci głównej bohaterki, Hanki, możemy się przenieść w czasy międzywojenne do wsi na Podlasiu. Wspomnienia staruszki są tak pięknymi opowieściami, że ich bohaterowie ożywają w naszej wyobraźni. Hanka poznaje historię nieszczęśliwej miłości swojej babci: narzeczony Rozalii, niezaakceptowany przez jej matkę, tonie na oczach dziewczyny. Dzięki temu nasza bohaterka zauważa, że jej własna tragedia nie jest ani taka wielka, ani wyjątkowa.

Na tym nie kończą się tajemnice rodziny, które zdaje się znać tylko przyjaciółka zmarłej babci i jej siostra, która nigdy nie utrzymywała z nimi kontaktu. W samym środku tych wydarzeń Hanka poznaje idealnego dla niej mężczyznę, lecz broni sie przed uczuciem.

Mocną stroną tej książki jest właśnie obraz przeszłości połączony z niezwykłą, dramatyczną historią o miłości i rodzinie. Świetnie przedstawiono problemy kobiet w tamtych czasach jak i we współczesnym świecie. I chociaż na pierwszy rzut oka różnią się od siebie, możemy dostrzec w nich cechy podobne: szukanie wiary, miłości, nadziei oraz dążenie do odbudowania własnego życia . Książka jest bardzo ciekawa i wzruszająca.

10.04.2010

2010-04-11T23:08:00.000+03:00

Dobrze, że przyszłaś – mówi.
Słyszałaś, że we czwartek rozbił się samolot?
No więc właśnie w tej sprawie
przyjechali po mnie.
Podobno był na liście pasażerów.
No i co z tego, może się rozmyślił.
Dali mi jakiś proszek, żebym nie upadła.
Potem mi pokazali kogoś, nie wiem kogo.
Cały czarny, spalony oprócz jednej ręki.
Strzępek koszuli, zegarek, obrączka.
Wpadłam w gniew, bo to na pewno nie on.
Nie zrobiłby mi tego, żeby tak wyglądać.
A takich koszul pełno jest po sklepach.
A ten zegarek to zwykły zegarek.
A te nasze imiona na jego obrączce
to są imiona bardzo pospolite.
Dobrze, że przyszłaś. Usiądź tu koło mnie.
On rzeczywiście miał wrócić we czwartek.
Ale ile tych czwartków mamy jeszcze w roku.
Zaraz nastawię czajnik na herbatę.
Umyję głowę, a potem, co potem,
spróbuję wyspać się z tego wszystkiego.
Dobrze, że przyszłaś, bo tam było zimno,
a on tylko w tym takim gumowym śpiworze,
on, to znaczy ten tamten nieszczęśliwy człowiek.
Zaraz nastawię czwartek, umyję herbatę,
bo te nasze imiona przecież pospolite.

Wisława Szymborska, Identyfikacja

- - - - - - - - - - -

Szok, niedowierzanie, masa pytań...
[']

Eleanor H. Porter: "Pollyanna "

2010-04-10T20:54:00.007+03:00

Książka opowiada o dziewczynie, której nadano imię Pollyanna po jej dwóch ciotkach: Polly i Annie.

Po śmierci obojga rodziców zamieszkała u ciotki Polly - starej panny, jednej z najbogatszych kobiet w Beldingsville pod Bostonem.

Pollyanna ulokowano w ciasnym i ciemnym pokoiku na poddaszu. Była jednak z niego zadowolona dzięki widokowi z okna. Służąca ciotki, Nancy, nie mogła tego pojąć, a ponieważ stała się najlepszą przyjaciółką Pollyanny, ta pokazała jej grę, którą wymyśliła razem z ojcem. Zasady gry polegały na dostrzeganiu we wszystkim, co ją spotyka, pozytywnych stron. Taki miała sposób na życie i od dnia kiedy z ojcem to wymyśliła, grałą w nią codziennie.

Książka jest ciekawa dzięki przygodom, jakie przytrafiały się bohaterce. Do myślenia daje również postawa dziewczynki wobec osób, które napotykała na swojej drodze.
Zachęcam do przeczytania.

O dziewczynce która zgubiła swojego Anioła Stróża

2010-03-18T17:16:00.001+02:00

Książka Doroty Terakowskiej zatytułowana „Tam gdzie spadają Anioły” opowiada o losach Ewy, która pewnego dnia, mając pięć lat, zobaczyła frunące po niebie Anioły. Ciekawość dziewczynki wygrała i pobiegła za nimi w stronę lasu. Ewa odróżniała dwa rodzaje Aniołów: Białe i Czarne. Walczyły one między sobą. Zauważyła, że Czarny wyrywa Białemu pióra. Wkrótce Anioł spadł na ziemię. W tej samej chwili Ewa wpadła do wilczego dołu.

Od tamtego dnia Ewę co chwila spotykały jakieś nieszczęścia. A to wpadła pod samochód, a to prawie na wylot przeszył jej rękę drut. Rodzice dziewczynki, zapracowani i trzeźwo myślący ludzie, bardzo martwili się o córkę. Niespokojna była również pobożna babcia, którą martwił również fakt, że oleodruk z Aniołem Stróżem, który wisiał na ścianie wnuczki, potłukł się w dniu wypadku w lesie.

Po ośmiu latach, gdy Ewa zemdlała, po badaniach w szpitalu okazało się, że ma ona białaczkę. Jej bliscy się załamali . Jedynie śmiertelnie chora dziewczynka, nie chcąc tak szybko odchodzić z tego świata, zebrała w sobie wszystkie siły i postanowiła się nie poddawać. Wszyscy zastanawiali się, jak jej pomóc. Doszli w końcu do wniosku, że Ewa musiała zgubić swojego Anioła Stróża. Tak więc zaczęły się jego poszukiwania …

Książka w ciekawy sposób ukazuje nam niebo i hierarchię, jaka panuje tam wśród Aniołów. Czytając ją, często zastanawiałam się, ile z tego co napisała autorka, jest prawdą, a ile tylko fikcją literacką. Wydaje mi się, że dzięki niej możemy dowiedzieć się wielu nowych rzeczy lub całkiem zmienić swoje wyobrażenie o Istotach z nieba. Książka dosyć fajna, więc wydaje mi się, że warto do niej zajrzeć.

Władza, zemsta i kilka zabójstw

2010-02-06T21:36:00.000+02:00

Książka „Niezawodny plan” Sidney Sheldon jest kryminałem. Cała akcja toczy się w Stanach Zjednoczonych, a przez jakiś czas w Sarajewie podczas wojny. Opowiada przede wszystkim o tym do czego zdolna jest kobieta, która została oszukana i zdradzona. Świetnie przedstawia też bezwzględny i niebezpieczny świat walki o władzę.
Leslie Stewart po tym jak Oliver Russell odszedł od niej, postanowiła się na nim zemścić. Kupowała wszystkie gazety jakie tylko była w stanie i stawała się ich właścicielką, aby mieć możliwość krytykowania i wytykania błędów byłemu narzeczonemu. Oliver ożenił się z córką wpływowego senatora i z łatwością został gubernatorem stanu. Po jakimś czasie wygrał też wybory prezydenckie. Prowadził wyśmienite życie ze swą żoną Jan w Białym Domu. Pewnego dnia w hotelu Monroe Arms w Apartamencie Królewskim została znaleziona martwa dziewczyna. Wszystko wskazywało, że świadkiem, a nawet zabójcą jest wpływowa osoba z Białego Domu.
Te wydarzenia były przeplatane scenami z wojny w Sarajewie. Została tam wysłana młoda korespondentka Dana Evans. Przeżyła tam piekło, lecz zdołała z niego uwolnić kilkoro dzieci pozostawionych bez opieki własnemu losowi.
Autorka trzyma nas w napięciu i sprawia, że do końca nie było wiadomo kto tak naprawdę spowodował śmierć dziewczyny z hotelu i kilku innych zgonów. Książka wciągająca, czyta się ją dosyć szybko. Polecam fanom kryminałów, ale i nie tylko.

Joanne Kathleen Rowling: " Harry Potter i Insygnia Śmierci"

2010-01-13T14:33:00.003+02:00

Jest to siódma, a zarazem ostatnia, książka opowiadająca o przygodach Harry'ego Pottera i dwójki jego przyjaciół: Hermiony Granger i Rona Wesleya. Tym razem bohaterowie wracają do szkoły magii - Hogwartu - ponieważ muszą spełnić zadanie, jakie przed śmiercią powierzył im Dumbledore. Postanawiają udać się na poszukiwanie cząsteczek Voldemorta, tzw. horkruksów.

Są one potrzebne, aby go zabić. Tymczasem czarnoksiężnik poszukuje różdżki, która ma największą moc. Jest ona jedną z trzech Insygniów Śmierci. Dopiero po jej zdobyciu chce ostatecznie zmierzyć się z Harrym ,bowiem zauważył, że na tego młodego czarodzieja jego zaklęcia nie działają. Cały świat magii przygotowuje się do wielkiej bitwy, która ostatecznie odbywa się w Hogwardzie. Lord Voldemord i Harry Potter mają ostatecznie zmierzyc się w pojedynku. Według przepowiedni może przeżyć tylko jeden z nich.

Zachęcam wszystkich do przeczytania całego cyklu książek o Harrym Potterze, mimo iż nie przepadam za fantastyką, książka bardzo mi się spodobała. Trzyma w napieęiu, ma wiele ciekawych wątków, jest wciągająca ... naprawdę bardo polecam.

Edyta K.

Markusa Zusak: "Moje tak zwane życie"

2010-01-13T14:29:00.003+02:00

Książka opowiada o problemach piętnastolatka - Camerona Wolfa. Chłopak nie ma przyjaciół ani dziewczyny, ma za to starsze rodzeństwo: Steve, jako najstarszy, ma własne zajęcia takie jak praca i mecze piłkarskie, siostra Sara większość czasu spędza ze swym chłopakiem, Cameron i Rube trzymają się więc razem, wymyślają wspólne zajęcia, m.in. planują napady, z których i tak nic nie wychodzi, urzadzają za domem walki bokserskie, itp.

Cameron postanawia zarobić trochę pieniędzy, więc pomaga ojcu w pracy. Podczas pracy u rodziny Conlonów poznaje Rebekę, w której się zakochuje, jednak nie jest wystarczająco odważny, aby powiedzieć o tym komukolwiek. Ukrywa swe uczucie. Od tamtej pory zupełnie inaczej patrzy na swoje życie.

Jest to krótka książka, każdy rozdział kończy się opisem snów bohatera, które nie mają większego znaczenia (poza jednym). Książka nie wywarła na mnie dobrego wrażenia, według mnie nie jest ciekawa ani interesująca.

Edyta K.

Sylvia Plath - Szklany klosz

2010-01-12T23:47:00.006+02:00

„Szklany klosz” jest powieścią psychologiczną, która powstała na motywach życia samej pisarki występującej w niej pod pseudonimem. Książka przedstawia historię młodej dziewczyny, która straciła sens życia, gubiąc się w współczesnym świecie. Doprowadziło to do depresji, z którą musiała się zmagać przez pewien okres swojego życia.

Po wygranym konkursie pisarskim, młoda Esther Greenwood rozpoczyna staż w Nowym Jorku, w redakcji znanego magazynu dla kobiet . Wydarzenie to niesie ze sobą wiele przeżyć i zmiany w jej życiu. Na początku Esther osiąga dobre wyniki, dogaduje się ze swymi koleżankami oraz snuje plany na przyszłość: chce pisać. Lubi obserwować ludzi i wszystko, co dzieje się dookoła. Zastanawia się nad swym życiem oraz ludzkimi sprawami związanymi z małżeństwem, pracą i seksualnością. Życie w zatłoczonym Nowym Jorku staje się jednak coraz trudniejsze. Problemy piętrzą się nad głową dziewczyny i sprawiają, że traci ochotę do życia , świat zaczyna ją przytłaczać. Boi się przyszłości, na którą ma coraz mniej koncepcji . Przed wakacjami wyjeżdża do matki, gdzie dowiaduje się, że nie udało się jej dostać na kurs pisarski. Wiadomość jeszcze bardziej pogrąża dziewczynę. Przestaje dbać o siebie, ma trudności ze snem i jedzeniem. Stopniowo traci kontakt ze światem i zamyka się nad nią tytułowy szklany klosz.Wtedy Esther postanawia udać się do specjalisty, który stwierdza u niej nerwicę. Jednak bohaterka ma dość swego życia i kilkakrotnie próbuje popełnić samobójstwo. Po przedawkowaniu leków trafia do szpitala w ciężkim stanie. Odtąd rozpoczyna się jej tułaczka po klinikach i szpitalach psychiatrycznych, w których poddawana jest elektrowstrząsom. Tam poznaje również Joan, która staje się jej koleżanką. Początkowo dziewczyna nie widzi żadnych szans na poprawę swojego stanu i postrzega świat w szarych barwach. Nie ma ochoty spotykać się z ludźmi oraz gardzi swoją matką. Jednak po kolejnych zabiegach z elektrowstrząsami oraz rozmowami z lekarką, stan Esther zaczyna ulegać poprawie.

Książka pokazuje, jak łatwo zatracić się w życiu i zobojętnieć, gdy stajemy przed życiowymi wyborami i zadajemy sobie pytanie, do czego dążymy. Wielkie wrażenie wywarła na mnie możliwość zobaczenia świata oczami chorej dziewczyny, spodobała mi się jej wrażliwość na różne detale. Powieść "Szklany klosz" polecam wszystkim osobom, które chcą wgłębić się w historię walki z chorobą i szukania nadziei na lepsze życie.

Władca Pierścieni: "Drużyna Pierścienia"

2010-01-10T19:23:00.004+02:00

Książka napisana przez J.R.R. Tolkiena opowiada o hobbicie, Frodzie Bagginsie.

Od swego wuja otrzymuje pierścień, dzięki któremu ma możliwość stawania się niewidzialnym. Już od samego początku Frodo wie, że pierścień ten jest niebezpieczny i musi zostać zniszczony. W rękach hobbita spoczywa los całego Śródziemia. Frodo nie jest osamotniony w wyprawie mającej na celu zniszczenie pierścienia. Towarzyszą mu dzielni sprzymierzeńcy - przedstawiciele różnych ras - oraz czarodziej Gandalf. W pierwszej części trylogii Frodo wraz swoją drużyną kieruje się do Mordoru, jedynego miejsca, w którym można zniszczyć pierścień. Po jakimś czasie drużyna rozpada się i Frodo musi kontynuować wędrówkę jedynie z Samem, który towarzyszy mu do samego końca.

Książka jest napisana przez pisarza fantasy uznanego przez innych za najwybitniejszego. Plusem jest świetna, fabuła z wieloma wątkami, itd. Jedyny minus jest taki, że książka jest bardzo krótka. Świetnie się ją czyta, wciąga i naprawdę polecam. ;)

Pan Samochodzik i Templariusze

2010-01-10T18:49:00.003+02:00

Książka autorstwa Zbigniewa Nienacki opowiada o Panu Tomaszu znanym jako Pan Samochodzik. Jest on pracownikiem Departamentu Muzeów i Ochrony Zabytków Ministerstwa Kultury i Sztuki , a jego głównym celem jest odkrywanie zagadek historycznych i poszukiwanie skarbów. W tej części Pan Samochodzik wraz z swoimi przyjaciółmi - harcerzami o ksywach - Sokole Oko, Wilhelm Tell i Wiewiórka, wybiera się w poszukiwaniu zagubionego skarbu Templariuszy. W osiągnięciu celu pomaga mu także jego wehikuł, czyli obrzydliwie wyglądający samochód, potrafiący pływać po wodzie i osiągać zawrotną prędkość. Na śmiałków czeka wiele zagadek do rozwiązania i głównie tym bohaterowie zajmują się przez całą książkę. Koniec końców Pan Samochodzik odkrywa wielki skarb Templariuszy, który wcale nie był, aż tak wielki. Przy okazji demaskuje przebiegłego Malinowskiego - człowieka który szantażował rywali Pana Samochodzika.
Książka w fajny sposób pokazuje to w jaki sposób ludzie z rywali potrafią stać się przyjaciółmi. Fabuła książki jest bardzo przewidywalna i wcale nie zaskakuje nagłymi zmianami. Książka króciutka i czyta się ją bardzo szybko. Ogólnie taka sobie, nie polecam :)

Zmierzch Stephanie Meyer

2010-01-08T21:31:00.005+02:00

Stephanie Meyer to autorka sagi pt. "Zmierzch".
Jest to bestseller na podstawie którego nagrano film o tym tytule.Zachęcam wszystkich do przeczytania tej książki nawet jeśli widzieli film, ponieważ książka jest o wiele ciekawsza i różni się niektórymi zdarzeniami .
Zmierzch jest książką która opowiada o miłości zwykłej nastolatki o imieniu Izabella do tajemniczego chłopca o imieniu Edward.Bella przeprowadza się do Forks gdzie mieszka jej tata. Nie zna nikogo , w nowej szkole nawiązuje nowe przyjaźnie , lecz bardzo zainteresowała ją postać Edwarda Cullena.
Na początku ich znajomość Edward z niewiadomych przyczyn chce zniechęcić do siebie Belle , lecz to się mu nie udaje.
Bella coraz bardziej się interesuje Edwardem. Analizuje wszystkie jego dziwne zachowania .
Edward po pewnym czasie zaczyna rozmawiać z Bellą i spędzać z nią czas.Bella nadal szuka odpowiedzi na swoje pytanie Kim tak naprawdę jest Edward Cullen? I dlaczego sie tak różni od innych?Dzięki pomocy Jackoba dowiaduje się o historii tej rodziny.
Mimo to że dowiaduje się że Edward jest wampirem, zakochuje się w nim.
Nie zdaje sobie sprawy z tego na co tak naprawdę się naraża dopóki inne wampiry nie spokrewnione z Edwardem polują na nią by pożywić się jej krwią.
Co zrobi Edward ? Czy przetrwa ich uczucie? Czy Bella przeżyje ?
Czytając książkę dowiecie się szczegółowych odpowiedzi na te pytania,i zaciekawią was dalsze losy Belli i Edwarda które są w dalszych częściach sagi.

Harry Potter i kamień filozoficzny J.K. Rowling

2010-01-08T11:00:00.006+02:00

Jest to opowieść o chłopcu Harrym Potterze, który dowiedział się , że jest czarodziejem. Harry był pokrzywdzony przez los ponieważ jako mały chłopiec stracił rodziców. Był znany w świecie magii ponieważ oparł się zaklęciu , które rzucił na niego najstraszniejszy lecz najpotężniejszy czarownik tamtych czasów Lord Voldemort. Chłopiec był potężny lecz dopiero zaczynał się uczyć. Trafił do szkoły magii i czarodziejstwa w Hogwarcie gdzie dyrektorem był Albus Dambeldor. Udało mu się poznać dwójkę naprawdę wiernych przyjaciół Hermionę Grenger i Rona Wesleya. Dzieciaki przeżyły ze sobą wiele przygód m. in. walczyli z potężnym górskim trollem, grali w szachy które mogły ich zabić. Autorką tej opowieści jest J.K. Rowling. Osobiście bardzo lubię Harrego Pottera. Polecam tę książkę ludziom którzy mają wyobraźnię i lubią fantastykę.

Historia mrożąca krew w żyłach...

2010-01-07T22:02:00.019+02:00

"Księżyc w nowiu" to druga część sagi "Zmierzch" powieści Stephanie Meyer. Opowiada o zakazanej miłości wampira Edwarda Cullena oraz śmiertelniczki Isabelli Swan. Edward i Bella wiodą spokojne życie, do czasu osiemnastych urodzin, gdzie Bella rozcina sobie palec podczas rozpakowywania prezentów. Przyrodni brat Jasper czując zapach krwi, traci kontrolę i rzuca się na przerażoną dziewczynę. Edward ratując ukochaną, uświadamia sobie na jakie niebezpieczeństwo ją naraża. Cała rodzina Cullenów wyjeżdża z Forks, a Isabella zapada w głeboką depresje. Uśmiech odzyskuje u boku dawnego przyjaciela Jacoba Blacka. Lecz i on zachowuje się dziwnie... Czy Bella odkryje co ukrywa Jake ? I co dalej z Edwardem? Odpowiedź uzyskasz czytając tę książkę.

"Księżyc w nowiu" jest książką bardzo interesującą i ciekawą. Czytając ją czujemy napięcie i emocje z jakimi borykają się bohaterowie. Polecam ją wszystkim, którzy uwielbiają niespodziewane zwroty akcji. Zapraszam również do przeczytania dalszych części całej sagi "Zaćmienie" oraz "Przed świtem".

Zabawne przygody chłopca z krzywym zgryzem:)

2010-01-07T21:05:00.007+02:00

Książka autorstwa Joanny Fabickiej pt. "Świńskim truchtem" opowiada o 15 letnim Rudolfie Gąbczak, którego los nie potraktował dobrze. Jego dziewczyna go rzuciła, mama jest bezrobotną psycholog, tata wciąż szuka pracy, babcia wyszła z szpitala i wciela się w różne postacie ze swojego życia, a suczka - Opona wpadła w depresję. Na dodatek zbliżają się egzaminy, za którymi bohater nie przepada. Rudolf uważa, że jego życie to wielka klapa. Zmieniło się to, gdy zaprzyjaźnił się z czarnoskórym Ozyrysem, którego ojciec jest egipcjaninem. Razem z nowym kolegą spędza dużo czasu rozmawiając o wszystkich męskich problemach i nie tylko. Jak dalej potoczy się jego życie? Czy los wkońcu się nad nim zlituje? Dowiecie się tego czytając tą książkę.

Rudolf przeżywa całą masę zabawnych sytuacji i dostarcza nam mnóstwo okazji do śmiechu. Książka nie jest szczególnie wymagająca, pisana jest językiem zrozumiałym, używanym przez młodzież. Polecam ją wszystkim, którzy uwielbiają dobry humor i niecodzienne problemy.

„Kłopot” czy większy kłopot?

2010-01-06T17:22:00.004+02:00

Książka pt. „Poczwarka” Doroty Terakowskiej opowiada o pewnym małżeństwie. Kobieta – Ewa – miała urodzić dziecko. Niosło to ze sobą wiele planów. Przyszli rodzice mieli już nawet pomysły związane z jego przyszłą karierą. Wszystko było podporządkowane jednemu – gdyby to był chłopiec… Prawda okazała się inna, urodziła się dziewczynka. Nie był to jednak największy problem. Był jeszcze jeden, bardzo wielki, noszący ze sobą wiele innych. Całe życie miało im się skomplikować. Dziecko, które miało przynieść im tyle szczęścia urodziło się z Zespołem Downa. Bohaterka była zrozpaczona. Wszystkie plany legły w gruzach. Nie tylko jej, Adama również. Sytuacja ta najbardziej „dotknęła” Ewę, która nosiła dziecko przez 9 miesięcy w sobie i zupełnie nie wie w jakim kierunku ma dążyć. Oddać go, czy uporać się z myślą, że życie całej ich trójki będzie trudne i szło pod górkę?

Czy małżeństwo poradzi sobie z „kłopotem”, czy też się podda? Czy możliwe jest w tym przypadku stworzenie szczęśliwej rodziny? Zachęcam do przeczytania tej książki, jest nietypowa oraz bardzo wciągająca.

Czy niezgodność rzeczywistości z wcześniejszymi planami może być szczęściem?

2010-01-06T17:13:00.004+02:00

Książka Ewy Nowak pt. „Krzywe 10” przedstawia problemy nastolatków, a właściwie już młodzieży. Bohaterowie udają się na Mazury, gdzie czekają na nich nieprzewidywalne zdarzenia, zmiany życiowe. Jedną z głównych bohaterek jest Dominika, zwana również Donią. Jej historia mówi nam o tym, jakie życie przynosi niespodzianki. Nie zawsze plan, jaki sobie wymyślimy, musi być dla nas najlepszy. Choć często krzyżują nam się drogi, którymi chcieliśmy przejść, często ma to jakiś ukryty sens. Przez większą część książki Donia wzdycha do Hadriana. Jednak później okazuje się, że to nie on jest człowiekiem, który może być dużą cząstką jej szczęścia. A kto zatem jej da to , czego jej brakuje? Czy Donia będzie do końca szczęśliwa ze swojego losu? Ciekawa jest również historia Agi. Czy ona także znajdzie to, czego szuka?

Jest wiele książek mówiących o pierwszej miłości lub zauroczeniu. Jednak ta ma swoją moc. Nie jest kolejną nudną lekturą, kolejną „kopią” opisywania dylematów pojawiających się w tym wieku. „Krzywe 10” jest książką ciekawą, a również w niektórych momentach zaskakującą. Nie wszystkie myśli bohaterów zawarte w treści książki można uznać za mądre, ale kto nie traci głowy podczas burzy emocji?

Jeden chłopiec.... jeden smok... podróż pełna przygód...

2010-01-06T16:44:00.000+02:00

Książka pt. "Eragon" Christophera Paoliniego jest pierwszą cześcia Dziedzictwa. Pracę nad nią rozpoczął mają 15 lat, dlatego też wybrałam ją. Okładka nie jest zbytatrakcyjna, jednak nie ocenia się książki po okładce.
Autor przenosi nas w świat elfów, urgali, Smoczych Jeźdźców i krasnoludów jednak nie brakuje też ludzi. Książka jest historią pewnego chłopca imieniecm Eragon, który znalazł w górach podczas polowania olbrzymi kamień. Z czasem okazało się, że nie jest to zwykły kamień lecz jajo, a w dodatku smocze. Kiedy smok wykluł sie był bardzo mały lecz z czasem urósł do olbrzymich rozmiarów. Eragon nazwał ją Saphira, zajmowała się nią jak tylko potrafił. Pewnego razu wraz z brajarzem musiał uciec z wioski, ponieważ groziło mu niebezpieczeństwo. W czasie ucieczki spotkało ich wiele nieszczęść. Pewnego razu urgale z rozkazu swego władcy Cienia schwytały Eragona i zamknęły go w więzieniu. Z pomocą przyszedł mu Murthag - syn Morzana, największego władcy w imperium, jednak tego Eragon nie wiedział. Podczas tej akcji uratowano także elfkę Aryę, którą Eragon wcześniej już widział w snach zamkniętą w więzieniu. Z czasem z powodu obrażeń zmarł Brom, którego chłopak traktował jak ojca. To ona nauczył go jak walczyć i posługiwać sie magią. Eragon wraz z Murthagiem i nieprzytomną elfką wyruszył na poszukiwanie Vardenów - wrogów króla Galbatoriksa. Poszukiwania te zmusiły podróżników do przebycia wielkij Pustyni Hadarackiej. To jednak nie był koniec ich podróży...
Książka ta jest bardzo dobrze napisana. Od razu widać, że napisał ją nasz rówieśnik. Opisy krajobrazu są bradzo realistycznie ukazane tak, że można sie tam przenieść. Polecam tą książkę całej młodzieży. Nie tylko tym, którzy lubią fantastykę, Gwarantuję, że nie pożałujecie wyboru.

Niesamowite opowieści Jewgenija T. Olejniczaka

2010-01-06T16:41:00.001+02:00

"Noc szarańczy" Jewgenija T. Olejniczaka jest to niejako podsumowanie jego dotychczasowej pracy. Wybrałam tę książkę ze względu na okładkę i nie żałuję wyboru.
Książka składa się z dziewięciu opowiadań.W każdym z nich przenosimy sie do innego czasu i miejsca.W pierwszej historii, tytułowej "Nocy szarańczy" trafiamy na zniszczoną po uderzeniu plazetoidy Zimię. Jest to opowieść związana z apokalipsą. Jak sam tytuł wskazuje. mówi o opanowaniu świata przez szarańczę, która zbudziłą sie i wypełzła spod ziemi po tym jak planetoida udzerzyła w naszą planetę. W "Riffy" autor twierdzi, że za pomocą dźwięków można także tworzyć. Mimo, że to co stworzymy możę być drugim Frankensteinem to ciekawie byłoby utworzyć samego siebie. We "Florencji" przenosimy sie do XVI wiecznych Włoch. Początek był naprawdę świetny za to koniec wydał mi się niezrozumiały i niedopracowany. "Pasażer" okazał się czymś czego się nie spodziewałam. Opowiada o pewnym kompozytorze, który po śmierci jako duch miał zostać aniołem stróżem muzycznie uzdolnionego chłopca."Frankfurt" to opowieść o mężczyźnie, który wraz z rodziną wybrał się wehikułem w przeszłość tylko po to by zobaczyć mecz piłki nożnej, tym tazem na żywo. Jednak zlekceważył reguły jakie dał mu kierowca i zmienił przeszłość. "Sztuczne palce" tak jak "Frankfurt" dostyczą tematyki Science Fiction. Tym razem opowiadanie jest o tym jak wprowadzono zamiast sprzedawców w hipermarketach androidy, na których klienci mogli dać upust swoim nerwom. Z czasem dla wymagających klientów wprowadzono roboty z możliwością walki wręcz. Na takiego też trafił pewien zdesperowany nauczyciel, jednak to spotkanie nie skończyło sie dla niego szczęśliwie. "Czarny punkt" to opowiadanie dotyczące pewnej niesamowitej wsi, w której w wypadku samochodowym ginie wiele osób. "Dom Marty" jest opowieścią o spotkaniu księdza i upośledzonego chłopca z umierającą nieznaną istotą. W ostatnim, "Wyspa mnichów" przenosimy się do średniowiecza by stać się świadkim walki bohatera z tajemniczym mordercą. Moim zdaniem to opowaidanie zasługuje na kontynuację.
Książka ta pozostawiła u minie mieszane uczucia. Z jednej strony podziwiam autora za pomysłowaość i zdolność przedstawienia tego w sposób bardzo realistyczny, z drugie za to czuję lekki niedosyt gdyż, z każdego opowiadania można by stworzyć osobną książkę. Zakończenia opowiadań moim zdaniem były niedopracowane, jakby były urwane od reszty. Mimo to polecam tą książę wszystkim. Każdy znajdzie w niej coś dla siebie.

Rene Goscinny, Jean Jacques Sempe ,,Mikołajek i inne chłopaki''

2010-01-05T17:34:00.003+02:00

,,Mikołajek i inne chłopaki" jest kolejną książką z cyklu "Mikołajek" opowiadającą o przygodach Mikołajka, jego kolegów i rodziny. Do zabawnych historyjek z życia Mikołajka ilustracje wykonał Jean Jacques Sempe. Jak twierdzi sam autor opowiadań: ,,Słowo jednego prosi się o kreskę drugiego. Bez niej traci swój koloryt".
Narratorem, a zarazem głównym bohaterem jest Mikołaj, siedmioletni chłopiec mieszkający we Francji.Mikołajka i jego kolegów spotykają zarówno w szkole jak i w domu przeróżne przygody.Czasem są one dla Mikołajka miłe,zabawne a czasami smutne. Mikołajek nie zawsze rozumie swoich rodziców. Zarówno on jak i jego koledzy sprawiają często dorosłym kłopoty ale można też nie raz pośmiać się z ich zwariowanych pomysłów.
Dowcipne ilustracje i zabawne sytuacje opowiadają jednocześnie o codziennych problemach, uczą właściwych wyborów i zachowania w stosunku do innych ludzi.Książka pisana jest prostym i bardzo przystępnym językiem.
Uważam,że przygody Mikołajka i innych chłopaków rozbawią małych i dużych czytelników.Świat widziany oczami Mikołajka jest naprawdę bardzo ciekawy.Można wiele się od niego nauczyć.Polecam!

Liesel, złodziejką książek

2010-01-04T18:07:00.001+02:00

Książka napisana przez Markusa Zusaka „Złodziejka książek” jest opowieścią o życiu niemieckiej dziewczynki w czasie holokaustu. Utwór może wydawać się dziwny a przede wszystkim ponury z tej racji iż jej narratorem jest Śmierć. Chociaż tematyka nie należy do zbyt wesołych, są momenty, w których nie da się nie uśmiechnąć.
Liesel i jej brat Werner mają zostać oddani rodzicom zastępczym. Ruszają wraz ze swą matką pociągiem do Monachium. W czasie tej podróży na oczach dziewczynki umiera jej braciszek. Na cmentarzu gdzie go pochowano, bohaterka kradnie swoją pierwszą książkę. Jest to „Podręcznik grabarza”. Z Monachium dotarła do Molching gdzie od tej chwili ma być jej nowy dom. Jest jej bardzo ciężko, a sprawy nie ułatwia surowa kobieta, która jest jej przybraną matką. Pociechą Liesel jest papa, który uczy ją skręcać papierosy, gra dla niej na akordeonie i jest przy niej gdy dręczą ją koszmary.
Sytuacja po jakimś czasie nie wydaje się dziewczynce już taka przeraźliwa. Chociaż złe sny o zmarłym bracie nie ustępują, przyzwyczaiła się do mamy, papy i otoczenia. Rudy Steiner, chłopiec o cytrynowych włosach mieszkający na tej samej ulicy, staje się jej przyjacielem. Razem spędzają czas, zdarza się, że razem kradną jabłka lub ziemniaki, a chłopiec często z błahych powodów upomina się o pocałunek, którego nie dostaje.
Pewnego dnia w domu Rosy i Hansa Hubernannów, przybranych rodziców Liesel, zjawia się człowiek. Max Vandenburg. Od tej chwili życie Liesel i pozostałych członków rodziny wywraca się do góry nogami, lecz nie tak całkiem na gorsze. O człowieku, który zamieszkuje ich piwnicę, nie mógł się dowiedzieć nawet przyjaciel Liesel, nie mówiąc już o nazistach.
Autor pokazuje nam jak podczas czytania książki zmienia się postawa Liesel do Führera. Najpierw była dumną dziewczynką należącą do Hitlerjugend, a w późniejszym czasie wraz ze swym przyjacielem z podwórka gotowi byli go zabić.
Komu mogłabym polecić „Złodziejkę książek”? Akcja dzieje się podczas wojny i dlatego większość z was może się zniechęcić samym tym faktem, ale wydaje mi się, że problematyka jaką poruszył Zusak jest godna uwagi. Książka z pewnością poruszy każdego kto po nią sięgnie. Jest wspaniałym przykładem na to, że nie przestało istnieć coś takiego jak przyjaźń i człowieczeństwo nawet w czasach Hitlera.

Tajemniczy przypadek Wellingtona

2010-01-01T22:37:00.002+02:00

" Dziwny przypadek psa nocną porą" Marka Haddona jest ciekawą i pomysłową powieścią. Narratorem a zarazem detektywem jest Christopher John Francis Boone, piętnastolatek chodzący do specjalnej szkoły, ponieważ choruje na Aspergera- odmianę autyzmu. Boi się ludzi, hałasu, tłumu i nie znanych miejsc. Jest bardzo inteligentny, ambitny, świetnie zna się na matematyce, planuje napisać rozszerzoną maturę z matematyki i fizyki. Jego marzeniem jest lot w kosmos. Książka bardzo szczegółowo i ciekawie opisuje jego świat, myśli, uczucia, lęki i przekonania. Christopher pisze powieść kryminalną o zabójstwie Wellingtona, psa jego sąsiadki- pani Shears. Rozwiązuje zagadkę i poznaje tajemnicę ojca. Ucieka do Londynu, pierwszy raz oddala się od domu sam, bardzo się boi. Podróż jest dla niego przerażająca. Co dzieje się później z Christopherem? Kogo spotyka w Londynie? Zachęcam do przeczytania młodzież i nie tylko. Historia chłopca jest niezwykle prawdziwa i dlatego książka na pewno różni się od innych.

Alfred Szklarski "Tomek na Czarnym Lądze"

2009-12-29T22:29:00.004+02:00

Książka Alfreda Szklarskiego pt. :"Tomek na Czarnym Lądzie" jest książką przygodową.
Opowiada o chłopcu który razem z ojcem podróżuje po całym świecie i przeżywają różne przygody.
W tej części powieści Tomek wyrusza do Kenii i Ugandy w Afryce by łowić dzikie zwierzęta !
Ma nadzieje zobaczyć afrykańskie zwierzęta takie jak np. lwy, lamparty, słonie, nosorożce.
Akcja dzieje się podczas okupywania Warszawę przez Rosjan. Chłopak miał nadzieje że przed wyjazdem z Londynu na wyprawę spotka się z wujostwem w Warszawie u których był przez dłuższy czas po śmierci swojej matki ale bał się że jego ojciec zostanie aresztowany dlatego od razu z Londynu wyruszyli do Hamburga gdzie ojciec Tomka spotkał się z panem Hagenbeckiem który trudnił się sprzedażą dzikich zwierząt. Na wyprawę oprócz Tomka i jego ojca jechał jeszcze Bosman Nowicki i pan Smuga który jest sławnym podróżnikiem i łowcą zwierząt. Główny bohater razem z towarzyszami powoli odkrywają czarny Ląd napotykają tam nieznane plemiona Pigmejów i Masajów, obserwują ich zwyczaje i biorą udział w ciekawych łowach.
Chcą wytropić legendarne zwierze nazywane okapi. Czy się im to uda ?
Czy Tomek przeżyje samodzielne schwytanie nosorożca?
Zachęcam do przeczytania tej książki a otrzymacie odpowiedzi na te pytania.
Książka jest bardzo wciągająca i pasuje w sam raz na zimowe wieczory. :)

Dorota Terakowska ''ONO"

2009-12-29T20:32:00.014+02:00

Jest to książka napisana przez Dorotę Terakowską która opowiada o życiu 19-letniej dziewczyny Ewy.Mówi o jej problemach oraz o tym jak Ewa chce mieć lepsze życie, jak chce się wyrwać z ubogiego miasteczka , które znajduje się na południu Polski. Pokazuje jej świat i problemy ,które dotykają dzisiejszy świat. Ta książka jest bardzo realistyczna i przedstawia rzeczywistość w bardzo brutalnym świetle. Naprawdę polecam tę książkę każdemu a w szczególności młodzieży gdyż zawiera ona masę problemów które dotykają nastolatków na co dzień. Książka Doroty Terakowskiej "ONO" jest naprawdę warta uwagi! Polecam tę książkę! Po przeczytaniu zadajcie sobie pytanie "jakie jest nasze miejsce w tym świecie ?"

Trudi Canavan: "Gildia Magów"

2009-12-20T20:30:00.004+02:00

"Gildia Magów" jest to książka autorstwa Trudi Canavan. Główną bohaterką jest Sonea, zwykła dziewczynka mieszkająca w slumsach w Imardinum . Wraz z rozwojem akcji dziewczynka odkrywa w sobie potencjał magiczny, co przysparza jej wielu kłopotów ze strony Gildi Magów.
W mieście co roku urządzane są tzw. czystki, czyli oczyszczanie ulic z włóczęgów, uliczników i żebraków. Sonea, wściekła na okrutne traktowanie jej rodziny, rzuca kamieniem w jednego z magów i ku zaskoczeniu wszystkich kamień przenika przez magiczna barierę i trafia w Maga. Od tej pory Gildia nieustannie próbuje shwytać Soneę. Dziewczynka sprawnie ucieka przed Gildią dzięki pomocy "złodziei" do czasu, gdy jej moc magiczna staje się nienaturalnie duża. Sonea, nie mogąc pohamować swojej magii, niszczy część kryjówki złodziei, po czym zostaje schwytana przez Gildię.
Moim zdaniem ciekawa książka, która bardzo wciąga. Świetnie opisane aspekty magii związane z jej stosowaniem, itp. Ciekawe wątki, których wytłumaczenia możemy doszukać się dopiero w ostatnim tomie. Najogólniej książka, która cieszy, nie przynudza.

Christopher Paolini: "Brisingr"

2009-12-20T18:09:00.002+02:00

Recenzja będzie dotyczyła książkipt. "Brisingr" , która została napisana przez Christophera Paoliniego. Jest to przedostatnia książka z serii "Eragon".
W tej części, tak jak w dwóch poprzednich, Eragon wraz z Smoczycą Saphirą muszą zmierzyć się z narastającą potęgą imperium. Akcja książki rozpoczyna się pod Płonącymi Równinami w Alagaesii. Eragon, jako ostatni wolny jeździec smoków, musi stanąć przed wieloma trudnymi decyzjami oraz przysięgami, do wypełnienia których się zobowiązał. W tej części Eragon staje się stanowczy. Nie jest już małym chłopcem z Carvaholl, lecz staje się dorosłym mężczyzną.
Ta książka wywarła na mnie duże wrażenie, mimo tego, że nie wyróżnia się z pośród innych książek typu fantasy. Jest ona także bardzo wciągająca, dzięki czemu łatwo i szybko się ją czyta. Moim zdaniem ta część trylogii wypadła najlepiej. Pozostaje tylko czekać na kolejny tom tego bestselleru.

Zostaną po nas tylko guziki...

2009-12-16T21:48:00.014+02:00

Jacek Kaczmarski

BALLADA KATYŃSKA

Ciśnie się do światła niby warstwy skóry
Tłok patrzących twarzy spod ruszonej darni.
Spoglądają jedna zza drugiej - do góry -
Ale nie ma ruin. To nie gród wymarły.

Raz odkryte - krzyczą zatęchłymi usty,
Lecą sobie przez ręce wypróchniał w środku
W rów, co nigdy więcej nie będzie już pusty -
Ale nie ma krzyży. To nie groby przodków.

Sprzączki i guziki z orzełkiem ze rdzy,
Po miskach czerepów - robaków gonitwy,
Zgniłe zdjęcia, pamiątki, mapy miast i wsi -
Ale nie ma broni. To nie pole bitwy.

Może wszyscy byli na to samo chorzy?
Te same nad karkiem okrągłe urazy
Przez które do ziemi dar odpłynął boży -
Ale nie ma znaków, że to grób zarazy.

Jeszcze rosną drzewa, które to widziały,
Jeszcze ziemia pamięta kształt buta, smak krwi.
Niebo zna język, w którym komendy padały,
Nim padły wystrzały, którymi wciąż brzmi.

Ale to świadkowie żywi - więc stronniczy.
Zresztą, by ich słuchać - trzeba wejść do zony.
Na milczenie tych świadków może pan ich liczyć -
Pan powietrza i ziemi i drzew uwięzionych.

Oto świat bez śmierci. Świat śmierci bez mordu,
Świat mordu bez rozkazu, rozkazu bez głosu.
Świat głosu bez ciała i ciała bez Boga,
Świat Boga bez imienia, imienia - bez losu.

Jest tylko jedna taka świata strona,
Gdzie coś, co nie istnieje - wciąż o pomstę woła.
Gdzie już śmiechem nawet mogiła nie czczona,
Dół nieominięty - dla orła sokoła...

"O pewnym brzasku w katyńskim lasku
Strzelali do nas Sowieci..."

Posłuchać możesz tutaj.

Warto wysłuchać również tego utworu:

Wieczór filmowy :)

2009-12-16T00:26:00.000+02:00

Dziękuję za mile spędzony wieczór :)

III c, III e - jesteście WIELCY! :D

Oto zagadka związana z jednym z filmów: z którym? Cóż to takiego? Na odpowiedzi czekam do czwartku, 17 grudnia. Kto pierwszy, ten lepszy ;)

Kilka słów o starości

2009-11-30T22:01:00.018+02:00

Wielkimi krokami zbliża się koniec 2009 roku, a wraz z nim czas rachunku sumienia i podsumowania minionych dwunastu miesięcy.

Już niedługo obudzimy się starsi, mądrzejsi...

;)

O starości jako takiej większość z nas nie myśli, ale kto wie? Może zastanawiają się nad nią autorzy Waszych testów gimnazjalnych?

Starość może przybierać drapieżne, budzące wstręt i politowanie oblicze starego Harpagona.
Może budzić niekłamane współczucie. Pamiętacie historię staruszka, którego hiszpańska wojna domowa pozbawiła domu i zmusiła do tułaczki, a który zupełnie nie rozumiał, czym sobie na to zasłużył? Przecież tylko opiekował się swoimi zwierzętami...
Może wreszcie przypominać, że człowieka można zniszczyć, ale nie pokonać, jeśli on sam tego nie zechce. Stary Santiago odnosi zwycięstwo nad swoimi słabościami, przypisywanym mu pechem, ludzkimi językami.

Motyw starości w poezji:

Anna Świrszczyńska, Spojrzenia

Młodzi chłopcy spojrzeli przechodząc

na starą kobietę

I w oka mgnieniu

rozdeptali ją jak robaka

spojrzeniami

Julian Tuwim, Staruszkowie

Patrzymy sobie na ulicę

Przez wpółrozwartą okiennicę.

W czółka całujem cudze dziatki

I podlewamy w oknach kwiatki.

Żyjemy sobie, jak Bóg zdarzy.

Zrywamy kartki z kalendarzy.

Małgorzata Hillar, Dziękuję Ci Panie

że dałeś mi

na stare lata

dar zdumiewania się

że kiedy dotykam drzewa

rosnącego pod moim oknem

nie mówię

no cóż to tylko pospolity kasztan

lecz szepczę w zachwycie

to cud

a gdy zbliża się do mnie

mała dziewczynka

nie stwierdzam

to przecież tylko zwyczajne dziecko

moja wnuczka

lecz myślę zdumiona

to cud

Pragnęłabym

abym patrząc w lustrze na siebie

starzejącą się kobietę

której tak często nie lubię

mogła powiedzieć z radością

to cud że jestem

I na koniec filmik, który zauroczył mnie swoim klimatem:

"Chuda" (Judith Fathallah) - Czy łatwo pokonać anoreksję ?

2009-11-26T14:22:00.020+02:00

Jessika ma 155 wzrostu i waży 64 kilo. Jest bardzo nieszczęśliwą nastolatką: poza tym, że wszyscy wyśmiewają się z jej wagi, w wieku 9 lat utraciła w wypadku samochodowym ojca. Ta tragedia przewróciła jej życie do góry nogami. Wraz z mamą i bratem Adamem musiała się przeprowadzić.

Pewnego lipcowego dnia, dręczona kompleksami, postanowiła się odchudzać. W szybkim czasie schudła 3 kg, a w jej głowie odezwał się głos: "Brawo, Jess, masz silną wolę - jesz tyle, ile szczupła osoba". Od tamtego momentu głos wkroczył w jej życie, nakazując ostrą dietę. Dziewczyna jadła dużo mniej, prawie cały czas była w ruchu. Liczyła każdą kalorię. Głos w głowie ciągle przypominał o "nadmiernych" kilogramach. Jessika coraz częściej kłóciła się z matką. Popadła w depresję, została z niej sama skóra i kości, jednak w lustrze wciąż widziała dziewczynę z nadwagą. W końcu pani Laura zorientowała się, że cóka ma anoreksję.

Jess najpierw uczestniczyła w spotkaniach z psychologiem, które jednak nie poskutkowały. Później została odwieziona na Oddział Psychiatryczny Dla Młodzieży. Początkowo spędziła tam kilka dni. Po pewnym czasie przyjęto ją na dłuzej. Na czas walki z "Małpą".
Na oddziale Jessika spotkała wielu młodych ludzi z problemami. Niektóre osoby - tak jak samo ona - chorowały na anoreksję, inne samookaleczały się. Był też chłopak z schizofrenią. Między chorymi nawiązała się cienka nić przyjaźni. Pojawiły się również postacie, które zostały przedstawione w negatywnym świetle, na przykład kobieta z personelu, Eleanor.

Anoreksja. Nieobliczalna, niespodziewana, złośliwa "Małpa". Autorka, Judith Fathallah, korzystając w własnych doświadczeń z Anorexia Nervosa, opisuje wszystkie trudności związane z tą chorobą. Przedstawia nam straszliwą walkę z własną psychiką.

Książka moim zdaniem jest świetna. Wstrząsająca, pełna napięcia, wzbudzająca żywe emocje. Czytając ją, nie mogłam się nadziwić niesamowitej inwencji anorektyczek wynajdujących wciąż nowe sposoby, by uniknąć zjedzenia czegokolwiek. Polecam ją szczególnie dziewczynom, które chcą się odchudzać. Dzięki tej książce można zrozumieć, że obsesyjne zrzucanie kilogramów może doprowadzić do tragedii, dlatego warto polubić siebie takim, jakim się jest.

Magiczne losy Ludzi Lodu

2009-11-25T19:47:00.001+02:00

Kiedy zaczynałam czytać "Zauroczenie" - pierwszą część "Sagi o Ludziach Lodu" Margit Sandemo - nie przypuszczałam, że niechęć do czytania książek całkowicie minie i że zacznę czytać kolejne tomy, aby dotrzeć do ostatniego, kończącego opowieści o tym niezwykłym rodzie.

Jesień 1581r. Zaraza w Trondheim zabrała wszystkich bliskich niespełna siedemnastoletniej Silje. Wyrzucona z dworu podążała do miejsca, gdzie palono zwłoki, aby się trochę ogrzać. Po drodze znalazła małą dziewczynkę kręcącą się przy zwłokach matki i porzuconego noworodka. Kiedy razem z dziećmi Silje dotarła do wielkiego ogniska, spotkała mężczyznę. Jego wygląd jednocześnie napawał dziewczynę strachem i w tajemniczy sposób przyciągał. Od chwili, kiedy spotkała mężczyznę o nieproporcjonalnie szerokich ramionach, jej losy przybrały zupełnie niespodziewany obrót...

Po uratowaniu Heminga, który był znajomym wspomnianego mężczyzny, Zwierzoczłek (tak go nazywała, bo nie znała jego imienia) znalazł dom, w którym mogła mieszkać wraz z dziećmi. W drodze do domu Benedykta Malarza, u którego miała się zatrzymać, towarzyszył jej przystojny Heming, lecz bohaterka myślała o kimś innym: jakieś nieznane jej dotąd uczucie i coś w rodzaju szacunku odczuwała do człowieka w wilczej skórze, o którym nic nie wiedziała.

Książka zaciekawiła mnie od samego początku. Fakt, że akcja toczy się w XVI wieku i jest z rodzaju fantastyki tylko dodaje jej uroku. Kiedy ją czytałam, zapominałam o tym, co dzieje się wokół mnie i przenosiłam się do świata Silje i Tengela. Czytając ją, możecie odkryć jego tajemnicę, która wiąże się z jego nadzwyczaj dziwnym wyglądem. Dowiecie się również, jak potoczą się dalsze losy bohaterów. Wydaje mi się, że osoba, która zacznie czytać, nie poprzestanie na pierwszym tomie. Wszystkie części cyklu są bardzo wciągające i czyta się je naprawdę szybko, myślę więc, że warto się skusić ;)

W czasie deszczu dzieci się nudzą...

2009-11-24T23:53:00.004+02:00

Pchnąć w tę łódź jeża lub ośm skrzyń fig.

To zdanie jest pangramem. Zawiera wszystkie 32 litery polskiego alfabetu, przy czym każda z nich użyta jest tylko raz.

Pangram (gr. pan gramma - każda litera) – krótkie zdanie zawierające wszystkie litery danego języka. Może stanowić zabawę słowną, często jest jednak również wykorzystywane do sprawdzania poprawności danych tekstowych, poprawności wyświetlania lub drukowania znaków itp. Szczególnie dopracowane pangramy zawierają każdą literę tylko w jednym wystąpieniu.

cyt. za: Wikipedia

"Pieprz i wanilia" - moja podróż w świat dzieciństwa :)

2009-09-24T21:34:00.016+03:00

Kto kojarzy? Pewnie nikt.

Elżbieta Dzikowska i Tony Halik przemierzali świat, uwieczniając to, co zobaczyli, na taśmie filmowej i fotograficznej kliszy. Zgromadzone materiały, okraszone odautorskim komentarzem, pokazywały małej Ewie ;) świat.

Tutaj: http://www.tvp.pl/styl-zycia/podroze/pieprz-i-wanilia znajdziecie m.in. kilka odcinków programu.
Na zachetę:

Dla zainteresowanych:
16.10.2009 o godzinie 17.30 w Teatrze Ziemi Rybnickiej odbędzie się spotkanie z Elżbietą Dzikowską.
Szczegóły: http://www.kultura.rybnik.pl/dzikowska.html

Książki jej autorstwa:

Niełatwo być Indianinem
Limańskie ABC
Tropem złota
Hombre
Vilcabamba - ostatnia stolica Inków
Czarownicy

Jest też cos dla miłośników stron rodzinnych. Mowa o serii Groch i Kapusta. Podróżuj po Polsce!

Wyzwolona wyobraźnia

2009-09-20T23:44:00.007+03:00

Powyżej Salvadore Dali, niżej zaś... Nie ;)

Ewentualnym miłośnikom słowa pisanego gorąco polecam utwór " Rycerz nieistniejacy" autorstwa Italo Calvino. To groteskowo-fantastyczna opowieść o takim jednym, co jest, choć go nie ma...
(Króciutka opowieść ;) )

Turpizm

2009-09-20T23:33:00.002+03:00

Post dedykowany klasom trzecim w związku z poruszanym na lekcjach zagadnieniem piękna i brzydoty. Pojawiło się pojęcie turpizmu. Wierszowi przyjrzymy się na lekcji, tymczasem...nieco inne spojrzenie na utwór Stanisława Grochowiaka:

Koszmarek klas drugich, czyli recytujemy "Inwokację"...

2009-09-20T23:14:00.004+03:00

Tia...

Tymczasem coś dla ucha:

Klasycznie (interpretacja Michała Żebrowskiego)

I nieco inaczej:

I jeszcze wersja unplugged:

Polski po godzinach - odsłona druga :)

2009-09-08T20:25:00.005+03:00

Witam Uczestników drugiej odsłony projektu :)

Zapraszam do dzielenia się swoimi refleksjami dotyczącymi książek: tych przeczytanych, polecanych, niedoczytanych, wymarzonych, odrzuconych, itp., itd.
Przypominam też nasze, czytelników, prawa:

1. Prawo do nieczytania.
2. Prawo do przeskakiwania stron.
3. Prawo do nieskończenia książki.
4. Prawo do ponownego czytania.
5. Prawo do czytania byle czego.
6. Prawo do bovaryzmu (mitomanii).
7. Prawo do czytania byle gdzie.
8. Prawo do czytania na wyrywki.
9. Prawo do czytania na głos.
10. Prawo do milczenia - niekomentowania książki.

cyt. za: http://czytelnia.onet.pl/

Zasady udziału w projekcie nie uległy zmianom. W skrócie: uczestnik projektu czyta minimum dwie książki (jedną dowolna, drugą - z listy) na semestr i swoje wrażenia umieszcza na blogu.

Howgh! :D

Udanej zabawy! :)

Marionetki

2009-06-05T19:15:00.005+03:00

Może Szanowni Drugoklasiści jeszcze pamiętają ów fragment:

Fraszki to wszytko, cokolwiek myślemy,

Fraszki to wszytko, cokolwiek czyniemy;

(...)

Naśmiawszy się nam i naszym porządkom,

Wemkną nas w mieszek, jako czynią łątkom.

Warta uwagi ilustracja:

J.R.R Tolkien "Dzieci Hurina"

2009-06-04T23:02:00.003+03:00

J.R.R Tolkien "Dzieci Hurina"

Jest to książka J.R.R Tolkiena, którego każdy z nas powinien znać z trylogii "Władca Pierścienia.." Wydarzenia w tej książce dzieją się na długo przed tymi z Władcy Pierścienia. Autor pisał tę książkę przez całe swoje życie. Akcja toczy się w Śródziemiu, a głównymi bohaterami są dzieci Hurina... W czasie gdy Hurin jest więziony przez Morgotha, jego dzieci dorastają i wokół nich dzieje się cała akcja. Książkę czyta się trudno i jest wiele momentów, które ciągną się w nieskończoność, lecz warto przez nie przebrnąć by odczytać ciekawe zakończenie.W książce wszystko było na miejscu dzięki czemu żaden z nas nie będzie miał problemów ze zrozumieniem treści. Jak dla mnie książka napisana fajnie, ale zabrakło mi w niej tego co ciągnie czytelnika do poznania dalszego losu wydarzeń.

4 czerwca 1989

2009-06-04T22:32:00.004+03:00

Dzień wyjatkowy: mija 20. rocznica przeprowadzenia pierwszych po II wojnie światowej częściowo wolnych wyborów do Sejmu i całkowicie wolne do Senatu. Zwycięstwo odniósł obóz "Solidarności" (99 na 100 mandatów senatorskich oraz wszystkie mandaty poselskie przypadające bezpartyjnym).

Christopher Paolini "Najstarszy"

2009-06-04T22:16:00.004+03:00

Jest to kontynuacja bestseleru pt. Eragon ,która oczywiście odbywa się w Alagaesi... W tej części Eragon, większą część książki spędza w Elesmerze (miasto elfów w ,którym Eragon nauczył się wszystkich sztuk ,których nie posiadał). Przygotowuje się tam do zemsty na zabójcach swojego wuja ,a także do bitwy która ma się w wkrótce odbyć. W całej książce panuje chaos i zdrada tak więc Eragon wraz ze swoją smoczycą Saphirą nie może już nikomu ufać...
Książka dzieli się jakby na dwie części ;) Jedna w dalszym ciągu kieruje poczynaniami Eragona ,a druga skupia się na jego kuzynie, Roranie. Książka ma coś w sobie choćby dlatego że napisał ją 15-latek, napewno wciąga dzięki jej nagłym zwrotom akcji i dokładnym opisom. Jest to literatura dziecięca i nie każdemu może się spodobać, lecz warto ją przeczytać. Mi osobiście książka się spodobała, lecz napewno mnie nie zachwyciła. "Raz jeszcze wszystkie elementy fantastyczne układają się w zgrabną całość" - I to chyba było w tym najlepsze.

Pamiętnik Narkomanki - Barbara Rosiek

2009-06-04T20:21:00.001+03:00

Recenzja książki Barbary Rosiek pt. "Pamiętnik Narkomanki". Ta książka opowiada o problemach Basi, która wpadła w nałóg, narkomanię. Książka napisana jest by ostrzedz ludzi, którzy biorą narkotyki lub zamierzają zacząć brać. Autorka chce im pokazać co może się stać z człowiekiem gdy jest uzależniony. Basia jest na to wszystko wielkim dowodem. Jak potoczyły się losy Basi?...Czy przeżyła?...Na te pytania odpowiecie sobie czytając tę książkę. Polecam ją każdemu a przedewszystkim ludziom z uzależnieniami. Tę książkę czyta się dość szybko, ponieważ mówi o świecie uzależnionych nastolatków. Mam nadzieję gdy przeczytacie tę książke zrozumiec co tak naprawde jest ważne w życiu.

Zaklęty las - tajemnice, historia, magia i ...

2009-06-01T20:08:00.000+03:00

Książka Margit Sandermo jest trzecią z historycznej serii "Saga o Czarnoksiężniku".

Erling, Móri, Tiril - troje najlepszych przyjaciół oraz ich wierny pies, Nero, wyruszyli w podróż, chcąc dowiedzieć się czegoś o pochodzeniu Tiril. Dołączyła do nich hrabianka Catherine. Od dwóch czarownic, Mai i Kai, nabyła nieco magicznych umiejętności, ale z powodu swego pochodzenia (nie urodziła się czarownicą) nie umiała wykorzystać swojej wiedzy. Natomiast Móri, Islandczyk urodził się jako Czarnoksiężnik i potrafił dobrze wykorzystać tajemną wiedzę. Tiril dostała od matki na pamiątkę naszyjnik i jeden z trzech kawałków klucza. Druga część była w posiadaniu Catherine. W czyich rękach znajdował się brakujący fragment? Drużyna wyruszyła na jego poszukiwanie.

Moim zdaniem książka ukazuje świat magii nie tylko tej czarnie - złej, ale też i tej białej, czyli dobrej. Pokazuje, jakie tajemnice może kryć las i co mogą zawierać legendy. Powieść obfituje w wątki fantastyczne, ale nie brakuje również sytuacji, z którymi możemy spotkać się na co dzień. Na tle legendarnych wydarzeń śledzimy uczucie Tiril i Móriego oraz zazdrość Catherine. Kiedy czytałam tę książkę, czułam, jakbym tam była i przyglądała się wszystkiemu z bliska. To naprawdę niezwykłe uczucie. Poza tym wartka akcja potrafi trzymać w napięciu.

Książkę polecam tym, którzy lubią czytać fantastykę, ludziom młodym a także nieco starszym. Myślę, że zainteresuje ona nawet tych, którzy niezbyt lubią czytać. Powieść bardzo mi się podobała i z chęcią sięgnę po kolejne części serii "Saga o Czarnoksiężniku". Jest ich raptem piętnaście ;)

Od dziewczynki do narkomanki.

2009-05-27T18:17:00.000+03:00

Autorką i jednocześnie główną bohaterką książki "My, dzieci z dworca ZOO" jest piętnastoletnia Niemka, Christiane F. Opisuje kilkanaście lat swojego życia, w tym kilka takich, gdzie główną rolę odgrywała heroina. Akcja książki rozgrywa się na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku.
Christine od dziecka miała pod górkę. Razem z rodzicami i siostrą przeprowadziła się do Gropiusstad - dzielnicy Berlina, w której musiała 'walczyć' nawet o miejsce do zabawy. Ojciec bił ją, często niesłusznie i z byle powodu. Matka nie zawsze stawała w obronie dziecka, ponieważ wtedy agresja pana domu kierowała się również przeciw niej. Całe to bagno, jak nazywa Christiane później narkotyki, zaczęło się bardzo niewinnie. Razem ze swoją paczką ze szkoły zaczęła palić haszysz, brać kwas. Złe towarzystwo doprowadziło do pierwszego "niucha". Była pewna, że może przestać, kiedy tylko będzie miała ochotę. Z łatwością można się jednak domyślić, że tak się nie stało. Po jakimś czasie uzależniła się. Ze swoim chłopakiem, Detlefem, kilka razy próbowali wyrwać się ze szponów nałogu, byli na tzw. domowym odwyku, ale za każdym razem wracali do punktu wyjścia.
Tytułowy dworzec jest miejscem spotkań narkomanów z dilerami. Tam również młodzi ludzie chodzą na "zarobek" aby mieć pieniądze na "działkę".
Książka na pewno nie należy do lekkich, łatwych i przyjemnych. Było w niej kilka sytuacji, które nie chciały mieścić mi się w głowie. Nie rozumiałam, jak można tak postępować. Najbardziej wstrząsające moim zdaniem fragmenty to te, w których bohaterka opisywała narkotykowy głód i swój pierwszy domowy odwyk. Zarówno podczas głodu jak i odwyku, dziewczyna zachowywała się bardzo nietypowo. Można powiedzieć, że nie była sobą. Działały przez nią narkotyki i chęć wstrzyknięcia sobie trucizny. Opisy były tak dokładne, że bez problemu można było sobie wyobrazić jakie cierpienia –fizyczne i psychiczne- musiała przechodzić.
Relacja Christiane jest przeplatana od czasu do czasu wypowiedziami jej matki i innych osób, które w jakiś sposób związane były ze środowiskiem berlińskich narkomanów. Zostały one wprowadzono aby pokazać, że w późniejszym czasie nie cierpią sami uzależnieni ale również ich bliscy. Relacje tych osób ukazywały, że większość ludzi chciała pomóc młodym narkomanom, choć najczęściej była przez nich odrzucana. A z perspektywy czasu było widać że taka forma pomocy i tak nie wystarczała.
Książka zmusza do myślenia. Polecam ją wszystkim, a najbardziej tym, którzy myślą, że narkotyki wcale nie są takie szkodliwe i niebezpieczne.

Stephenie Meyer „Zmierzch”

2009-05-25T12:53:00.001+03:00

„Zmierzch” jest pierwszą częścią cyklu o Belli Swan, siedemnastoletniej dziewczynie, która przenosi się ze słonecznego Phoenix do małej mieściny Forks, aby przeżyć tam przygodę i miłość swojego życia. Miłość tę znajdzie w miejscu, które z początku zdaje się wrogie i pozbawione życia. Przecież ten ciągle padający deszcz i przytłaczająca ilość zieleni mogą być jedynie powodami depresji - w mniemaniu Belli. A jednak...
„Zmierzch” nie jest jedynie książką dla nastolatków, co sugerować może wiek głównej bohaterki i obiektu jej westchnień. Ciekawe wątki fantastyczne oraz główne miejsce rozgrywania się akcji sprawia, że u czytelnika pojawia się dreszczyk emocji. To porywający romans, łączący w sobie elementy horroru i przygody, który oferuje czytelnikom specyficzną atmosferę. Ciekawe są też postacie - żywe, kolorowe i łatwo zdobywające sympatię.
Książka jest wciągająca, mimo iż wiele sytuacji da się przewidzieć. Fabuła zawiera wiele niespodzianek, które zmieniają szkolną historię, opowieść o zagubieniu i zauroczeniu nastolatki wkraczającej przedwcześnie w dorosłość, w powieść o wielu tajemnicach. Amatorom książek tego typu bardzo polecam „Zmierzch”. Zaciekawi Was inne spojrzenie na temat wampirów. Książka zmieniła moje wyobrażenie o tych istotach: wampir nie jest bezmózgą istotą, rzucającą się na wszystko, co chodzi, ale ma swój własny charakter, opinie i motywy, które kierują jego postępowaniem. . Na pewno jest to ciekawa i intrygująca historia. Bo to człowiek jest tutaj tym... najbardziej nieprzewidywalnym. Po przeczytaniu książki chętnie sięgnąłem po następne tomy.

Erick-Emmanuel Shmitt "Oskar i Pani Róża"

2009-05-24T22:05:00.001+03:00

Książka ta mówi nam o bardzo ciekawym przypadku małego Oskara, który jest chory na nieuleczalna chorobę - białaczkę. Akcja rozgrywa się w szpitalu, w ciągu kilkunastu dni chłopiec zrozumie, co tak naprawdę jest w życiu ważne.

Gdy zacząłem czytać tę książkę, dziwiła mnie postawa Oskara wobec Boga. Wychodziłem z założenia, że rodzice wychowali go w wierze, jednak okazało się inaczej. Porównywał Boga do jakiś złotych rybek i innych wymyślonych stworów, które spełniają życzenia. Ucieszyło mnie to, gdy uwierzył w Boga i jego potęgę, podchodził do Niego jak do przyjaciela. Gdy Bóg nie spełnił jego oczekiwań, obraził się, no ale jak to w przyjaźni bywa, zaraz mu przeszło. Ostatnie zdanie, które poznajemy już po śmierci Oskara, daje bardzo dużo do myślenia.

"Tylko Pan Bóg ma prawo mnie obudzić"

Rodzice nie byli w porządku wobec niego, sam w podobnej sytuacji czułbym się oszukany, tym dotkliwiej, że przez najbliższe osoby, no ale trzeba też się postawić na miejscu rodziców, czy każdy z nas umiałby powiedzieć jedynemu synowi, że lada dzień umrze?

Postawa Pani Róży jest godna podziwu. Potrafiła tak urozmaicić Oskarowi ostatnich 12 dni życia, że zyskał doświadczenie człowieka, który dożył stu dziesięciu lat, co większości z nas się nie uda. Ta sytuacja powinna nas uczyć, żeby korzystać z każdego dnia w 100%. W ciągu 12 dni zakochał się, znalazł przyjaciół, odkrył to co jest w życiu tak naprawdę ważne. To co normalnemu człowiekowi zajmuje całe życie, Oskarowi zajęło kilka dni…

Książka podobała mi się, chodź rzadko czytam tego typu książki. Historia Oskara może naprawdę złapać za serce i trzymać w napięciu. Polecam ją wrażliwym osobą, myślę że dokładnie odczytają zawartą treść i być może znajdą odpowiedzi na własne, prywatne pytania.

Beksiński

2009-05-24T14:53:00.003+03:00

Zdzisław Beksiński... Jedyny Europejczyk mający stałą ekspozycję w muzeum sztuki w japońskiej Osace.

Strona z pracami Mistrza: http://flash.beksinski.com.pl/

Po kocich łbach - Jerzy Szczygieł

2009-05-15T14:08:00.002+03:00

Jest to książka o niewidomym chłopcu, który trafił do ośrodka dla ociemniałych, aby kontynuować swoją naukę przerwaną przez wypadek, po którym też stał się kaleką. Akcja toczy się tuż po drugiej wojnie światowej, kiedy to ośrodki dla ociemniałych były nieliczne, a niewidomi nie mieli wielu szans na dobrą pracę. Obejmuje wydarzenia od momentu przybycia do ośrodka, aż do jego opuszczenia. Tytuł książki -,,Po kocich łbach"- znaczy inaczej - po twardych kamieniach. Można więc zauważyć, że autor książki nadał taki tytuł aby pokazać że życie niewidomych jest niewygodne i trudniejsze.

Tadek Różański, bohater książki utracił wzrok przez wybuch granatu. Nie ma rodziców - jego młodszy brat, Jędrek, wychowuje się w domu dziecka w Puławach. Wielkim marzeniem bohatera jest zostanie śpiewakiem. Zanim jednak zacznie uczęszczać na lekcje śpiewu, musi poznać zasady pisma Braila.

Tadek był zamkniętym w sobie chłopcem, nie radził sobie z surowym wychowawcą Kozubą, który wręcz wymuszał na uczniach przestrzegania regulaminu.

Kiedy po roku spędzonym w ośrodku Tadek otwiera się, powieść tą o wiele lepiej się czyta. Jest więcej akcji, pojawia się też coraz więcej postaci, które mają wpływ na Tadka: zaprzyjaźnia się on z innymi chłopcami z ośrodka, utrzymuje też dobre kontakty z nauczycielami.

Bohaterowie książki mają różne poglądy i problemy. Pojawia się wątek z papierosami i alkoholem. Książka porusza problemy z jakimi mają do czynienia niewidomi, np. można się dowiedzieć, jak chcą być traktowani przez społeczeństwo.

W książce przeważa dialog, dlatego też czyta się ją szybko.

Jest to czwarta z kolei książka o Tadku i jego młodszym bracie Jędrku, dlatego też aby dowiedzieć się, jak stracili rodziców, kim dokładniej jest pierwsza miłość Tadka, trzeba przeczytać poprzednie tomy. Czasem, z rozmów braci, można się dowiedzieć o paru ich przygodach z przeszłości, bywa, że w czasie spotkań wspominają dawne dzieje, jednak nieznajomość treści poprzednich książek w niczym nie przeszkadza.

Czytającym może spodobać się postawa Tadka, który chce mieć takie same prawa do życia jak widzący, chce iść na studia, co - jak wspomniałam - nie było w tamtych czasach możliwe. Można poznać też losy pozostałych bohaterów, które nie zawsze toczą się tak, jak można byłoby przewidzieć. Książka mimo swej tematyki nie jest ponura. Niektórych może śmieszyć osobowość Jędrka, ponieważ jest bardzo energiczny i prostolinijny . Polecam przeczytanie tej książki.

Podsumowanie pierwszego etapu

2009-05-14T00:44:00.005+03:00

Dziękuję wszystkim uczestnikom pierwszego etapu projektu.
Wielcy jesteście! :)

Przypominam, że nieubłaganie zbliża się termin zawieszenia w sieci drugiej recenzji (że nawet trzeciej i czwartej? Koniec roku, oceny... Życie^^). O, a propos:

]:>

Christopher Paolini „Eragon”

2009-04-19T20:32:00.004+03:00

Christopher Paolini, autor książki pt.: „Eragon”, której akcja dzieje się, jak to często bywa w literaturze fantasy, „dawno, dawno temu, za górami, za lasami, w odległej krainie” zwanej Alaga stią [jakkolwiek się to czyta]. A dokładniej gdzieś na jej prowincji. Żyje sobie tam chłopak, który stracił matkę i ojca, zamieszkał z wujem i kuzynem, znajduje smocze jajo, z którego wykluwa się smok, okazuje sie ze wioskowy bajarz jest kimś baaaaaaardzo ważnym, ktoś tam kogoś zabija, sieczka między złem a dobrem...
Historią znaczna część dorosłych recenzentów sie zachwyca:
„Jeśli ta historia powstała w głowie piętnastolatka, to Christopher Paolini jest na najlepszej drodze, by stać się Aleksandrem Wielkim literatury.”
Kamil Śmiałkowski- „Wprost”
„ Wyobraźnia autora jest niezwykła /.../ Aż trudno uwierzyć że miał tylko 15 lat gdy to pisał.”
Hanna Budzisz- „Poradnik Domowy”
(To tylko niektóre z wielu, które znalazłem i zdecydowana większość była pozytywnych)
No OK, ja rozumiem napisać książkę w tym wieku to coś, ale uważam, że KAŻDY kto ma od jedenastu do szesnastu lat (bo uważam że wtedy dziecięca wyobraźnia jest właśnie na poziomie takich historyjek) i lubi poczytać trochę dobrej literatury fantasy, nie będzie miał problemu z wymyśleniem takiej historii! Przelanie tego na papier, bądź w tym wypadku na twardy dysk, :) pamiętając o zasadach pisowni, itd... już nie jest takie łatwe... Mimo że Christopher'owi to się udało, to myślę że ta książka nie jest żadną rewelacją, ale czyta się ją lekko i przyjemnie.

Nawet z czarnej dziury znajdziesz wyjście…

2009-04-08T15:16:00.002+03:00

„Pamiętnik narkomanki” autorstwa Barbary Rosiek jest książką niezwykłą choćby dlatego, że opartą na faktach. Właściwie jest to pamiętnik samej autorki.

Barbara Rosiek urodziła się w roku 1985 w Częstochowie. Jest psycholożką kliniczną, pisarką oraz poetką. Napisała jeszcze kilka innych książek o podobnej tematyce, a jedna z nich dotyczy schizofrenii.

Książka przede wszystkim opisuje zmagania z narkomanią. Chorobą, która podobnie jak alkoholizm, kiedy już człowieka dopadnie, towarzyszy mu zawsze...

W swoich wspomnieniach odsłania mechanizmy popadania w uzależnienie. Cóż, zaczyna się od "niewinnej" dawki narkotyku wziętej z ciekawości, dla tzw. towarzystwa, z przekory, później wpada się szybko w prawdziwą narkomanię, która zazwyczaj kończy się śmiercią.

Książka ta zmusza do myślenia. Mnie pomogła zrozumieć, że nie należy przejmować się głupstwami, błahostkami, które przecież są tak mało istotne. W żadnym przypadku nie należy uciekać w nałogi, gdyż ich skutki mogą być naprawdę okrutne. Traci się kontakt z rzeczywistością, z rodziną i przyjaciółmi, świat postrzegany jest jako „coś”, co jest coraz bardziej pozbawione sensu. Dochodzi się do momentu, kiedy nie chce się już walczyć o własne życie.

„Pamiętnik narkomanki” jest napisany w taki sposób, że czujemy się, jakbyśmy sami przeżywali wydarzenia, które były udziałem bohaterki, sami byli nieuleczalnie chorzy, sądzili, że to już nasz koniec.
Baśka znajduje się w kompletnej dziurze, żyje, ale jednak nie żyje… Jak to jest, tak się czuć? Czy można jeszcze coś w takim przypadku ze sobą zrobić? Jak się ocalić? Na te pytania odpowiecie po przeczytaniu wspomnień.

Książkę tę oceniam jako naprawdę bardzo dobrą. Jak już pisałam, nauczyła mnie bardzo dużo. Życzę tego samego wszystkim, którym wpadnie ona w ręce. Myślę, że w głębi duszy każdy zastanowi się nad samym sobą. Nieraz musiałam zatrzymać się na jakimś fragmencie, przeczytać kilka razy, by go zrozumieć, ale to właśnie mi się podobało. Dzięki temu bardziej wgłębiamy się w treść. „Pamiętnik narkomanki” polecam osobom, które chciałyby się dowiedzieć, jakie są skutki narkomanii oraz co to w ogóle znaczy być narkomanem, a przede wszystkim tym, którzy mają za sobą "pierwszą komunię" (przyjęcie pierwszej dawki narkotyku) i nie wiedzą, co dalej. Polecam lekturę również tym, którzy borykają się z własnymi problemami i nie wiedzą, jak sobie z nimi poradzić. Zobaczą oni, że kłopoty dnia codziennego są niczym w porównaniu z nałogiem. Może w końcu zdecydują się coś z tym zrobić, zmienić swoje nastawienie do życia, dążyć do lepszego jutra. Życzę tym osobom, by odnalazły swoje szczęście.

"Oskar i pani Róża" - Eric-Emmanuel Schmitt

2009-04-07T19:49:00.004+03:00

Książka ta opowiada o ostatnich dniach życia dziesięcioletnigo Oskara, który jest chory na białaczkę. Przyjaźni się z ciocią Różą, wolontariuszką w szpitalu w którym się znajduje. Bardzo ją lubi i spędza z nią wiele czasu. Dzięki niej Oskar pogodził się ze swoją śmiercią, przeżył wiele pięknych chwil, uwierzył w Boga, cieszył się życiem do końca i zbliżył się do rodziców, którzy tak bardzo bali się jego śmierci że nie potrafili z nim o tym rozmawiać tylko milczeli. Jak na swój wiek, Oskar jest bardzo mądry i inteligentny, wystarczyło mu dwanaście dni by tak bardzo pokochać ludzi i Boga - " Tylko Bóg ma prawo mnie obudzić ". To opowieść nie tylko o dziecku ale i o dorosłych, którym często brak odwagi. Utwór zawiera wiele przesłań i to one powodują że czytelnik popada w refleksje na temat życia i śmierci. Można powiedzieć że ta opowieść uczy nas jak żyć, kochać ludzi i Boga, znosić strach, cierpienie i wyjaśnia nam wiele rzeczy np. czym jest ból - "... są dwa rodzaje bólu, cierpienie fizyczne i cierpienie duchowe.Cierpienie fizyczne się znosi. Cierpienie duchowe się wybiera." Ksiażka przypomina nam że życie jest kruche, delikatne i nie trwa wiecznie. Ze względu na motyw śmierci i choroby, mogłoby się wydawać że jest to nudna i ponura opowieść. Wręcz przeciwnie, jest ciekawa a momentami nawet zabawna. Autor pisze zrozumiale, szczerze i trafia w ludzkie serce. Tekst jest pisany w formie listów Oskara do Pana Boga. Polecam książkę każdemu, na mnie zrobiła ogromne wrażenie. Zmieniła moje spojrzenie na świat i codzienne problemy. Ujęło mnie również to, że w tak krótkiej książce, można znaleźć tak mądre przesłania. Według mnie to piękna i wzruszająca opowieść.

"Wszystko, tylko nie mięta" - Miłość, przyjaźń i problemy nastolatków

2009-04-07T18:24:00.006+03:00

Ewa Nowak z zawodu jest pedagogiem-terapeutą. Jej opowiadania i odpowiedzi na listy można znaleźć w gazetach "Cogito", Victor Gimnazjalista", "Victor Junior", "Magazyn 13".

W książce "Wszystko, tylko nie mięta" poznajemy rodzinę Gwidoszów, która boryka się z różnymi problemami.

Malwina Gwidosz - jedna z głównych bohaterek powieści - jest atrakcyjną dziewczyną. Kiedy zaczęła chodzić do liceum, poznała tam swoją najlepszą przyjaciółkę, która pomogła jej z największym problemem... Malwinę zauroczył dojrzały mężczyzna, śpiewak. Po pewnym czasie przekonała się, że ta miłość nie ma sensu. Poznała Pawła - przyjaciela swojego brata Kuby. Pawlacz, bo takie miał przezwisko, był inteligentnym chłopakiem. Kuba myślał jednak, że Pawła łączy coś z Magdą i postanowił się odegrać ... Jak? I co ma z tym wspólnego Malwina? Na te i wiele innych pytań odpowie Ci książka.

Kuba Gwidosz to druga spośród głównych postaci. Jest przystojnym chłopakiem z klasy maturalnej, interesuje się głównie... dziewczynami, lecz zmienia się to, kiedy poznaje Magdę. Magda jest jego rówieśniczką, osobą niepełnosprawną, ale Kuba zdaje się tego nie dostrzegać. Na początku są tylko przyjaciółmi, aż w końcu zakochują się w sobie.

Galerię postaci uzupełnia pięcioletnia Marysia, siostra Malwiny i Kuby. Szczuplutka, rozpieszczona i... bardzo wrażliwa na sztukę. Są i rodzice: Joanna i Mariusz Gwidoszowie. Ona w dojrzałym wieku zaczęła studiować psychologię, ma wrodzoną awersję do prac domowych i z żelazną konsekwencją narzuca rodzinie zdrowy styl życia, on - mąż i ojciec - jest agentem ubezpieczeniowym.

Jak zakończą się uczuciowe perypetie młodych ludzi? Jaka niespodzianka czeka na starszych? Przeczytaj powieść "Wszystko, tylko nie mięta".

Książka bardzo mi się podobała, jest napisana prostym językiem, zrozumiałym dla młodzieży.
Czyta się ją szybko, co znaczy, że na pewno nie jest nudna. Książkę poleciłabym nastoletnim dziewczynom, a szczególnie tym które, lubią czytać powieści o miłości.

„Oskar i pani Róża-Jak pięknie umierać’’

2009-04-05T11:05:00.003+03:00

,,Oskar i pani Róża” jest utworem mówiącym o pięknej i wzruszającej historii. Głównym motywem książki jest życie i śmierć. Jest ona o tyle bardziej przejmująca, iż osobą przygotowująca się na odejście z tego świata jest dziecko.
Oskar z pomocą pani Róży odnalazł sposób na pogodzenie się z czekającym go losem. To dorośli okazują się tchórzami, a ich strach w żaden sposób nie ułatwia chłopcu odejścia. Uważają, iż milczenie będzie najlepszym rozwiązaniem.
Autor, Eric-Emmanuel Schmitt, poruszył w tym utworze temat, który dotyczy każdego z nas. Uważam, iż po tej lekturze człowiek ma więcej odwagi, by rozmawiać o śmierci, która dla wielu jest tematem tabu. Jest to jednocześnie opowieść o życiu - Oskar w ciągu 12 dni przeżywa jakby całe życie człowieka. Mamy okazję prześledzić, z jakimi problemami boryka się człowiek w kolejnych etapach swojego życia. Zrozumieć powody jego postępowania.
Przede wszystkim opowieść o Oskarze jest wzruszającą historią chłopca, któremu Pani Róża przywraca wiarę w Boga i ludzi.
,,Oskar i pani Róża” nie jest typową książką-powieścią w znacznej części są to listy Oskara do Pana Boga. Chociaż mówi o bardzo poważnych sprawach nie jest ani trudna do zrozumienia ani nudna. Czasem nawet zabawna. Przeczytałem ją pewnego popołudnia ,,jednym tchem”. Zapewniam, że każdego czytelnika wzruszenie ściśnie za gardło.

Ida sierpniowa - Małgorzata Musierowicz

2009-04-04T19:19:00.001+03:00

Chciałam zachęcić do przeczytania książki Małgorzaty Musierowicz "Ida sierpniowa".
Akcja dzieje się w Poznaniu na początku sierpnia 1979 roku. Postacie występujące w powieści to, łodzi ludzie, koledzy bohaterki. W książce opisane są problemy z jakimi boryka się na co dzień młody człowiek. Ida była jedną z czterech sióstr. Mieszkała w Poznaniu. Lubiła czytać książki. Miała zielone oczy, rude loki, piegi i... kompleksy na punkcie swojego wyglądu. Miała również "mocny" charakter: była zbuntowana i uparta, a zarazem bardzo inteligentna. Podkochiwała się w Klaudiuszu, swoim rówieśniku. Kiedy rozpoczęła pracę u staruszka, pana Karola, jako osoba do towarzystwa, poznała jego wnuka, 18-letniego Krzysia. Pomagając mu w pokonywaniu jego osobistych problemów, zaczyna rozumieć, że go bardzo lubi...
Czy Ida odpuści sobie Klaudiusza? Czy może Krzyś zajmie jego miejsce? A może będzie sama? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie w książce.
Powieść bardzo mi się podobała, ponieważ mówi o młodzieńczych problemach i rozterkach. Pokazuje wady i zalety ludzi oraz ich emocje. Czyta się ją bardzo szybko, pisana jest językiem, którym posługuje się dzisiejsza młodzież. Fabuła wzrusza, śmieszy i wzbudza ciekawość tego, co zdarzy się za moment, jak potoczą się losy bohaterów. Polecam ją wszystkim, ale szczególnie młodzieży w wieku gimnazjalnym i licealnym.

"Ryby śpiewają w Ukajali" - Podróż w najbardziej tajemniczą puszczę świata

2009-04-03T23:03:00.004+03:00

"Ryby śpiewają w Ukajali" jest to wspaniała książka podróżnicza oraz przewodnik po tajemniczych lasach Amazonki.Została napisana przez polskiego podróżnika Arkadiego Fiedlera który przedstawia swą wyprawę do najdzikszej puszczy świata.

Książka napisana została w formie dziennika. Znajdujemy w niej bardzo obrazowy opis wielu gatunków roślin i zwierząt , oraz krajobrazu. Świetnie pokazane jest tamtejsze życie i panujące zasady w przyrodzie.Poznajemy również życie i zwyczaje tamtejszych plemion ludzkich. Wiele rzeczy było dla mnie zaskakujące i ciekawe. Autor oddał dwa charaktery Amazonki. Jako niepojęta i wspaniała tajemnica ,oraz bezlitosna , dzika puszcza w której trudno jest przetrwać.

Fiedler opowiada również o innych podróżnikach , poszukiwaczach złota , skarbów i surowców którzy próbowali podbijać Amazonkę. Niestety wielu z nich przypłaciło wyprawę życiem. Miał też zamiłowanie do opisywania pasażerów statków i swych towarzyszy. Rzeczą która nie każdemu może się spodobać jest duża ilość faktów historycznych dotyczących Ameryki Południowej. Głównie losy tamtejszej ludności , okrutnie traktowanej przez białych kolonizatorów.

Książka wywarła na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Polecam ją wszystkim których fascynuje przyroda i życie a Amazonii ,oraz miłośnikom książek podróżniczych i przygodowych. To naprawdę świetna podróż w tajemniczy , tropikalny świat palm , papug i pięknych motyli :)

2009-04-03T19:32:00.001+03:00

Pamiętnik narkomanki-co zrobić żeby jak najmniej młodych ludzi problem narkomani dotyczył?

Autorką oraz bohaterką książki pt. „Pamiętnik narkomanki” jest Barbara Rosiek.
Książka opiera się na faktach zaczerpniętych z życia autorki. Porusza wiele problemów, z którymi borykają się młodzi ludzie: brak akceptacji w środowisku, wielka samotność, walka ze szkołą lub policją.

Wszystko to doprowadziło do tego, że Basia stała się narkomanką. Dla zdobycia towaru była gotowa na wszystko. Lata spędzone w objęciach nałogu sprawiły, że stała się obojętna na uczucia i otoczenie, gdyż nie była w stanie normalnie porozumiewać się ze znajomymi, nie mogła zrozumieć jak oni mogą żyć szczęśliwie bez większych zmartwień. Nie miała przyjaciół, bo wśród narkomanów nie ma przyjaźni, są tylko układy. Wszyscy jej znajomi odeszli: Iga, Tomek, Filip, który wybrał „złoty strzał” , czyli samobójstwo. Nawet Alfa, najstarszy z całej grupy narkomanów, to właśnie on namawiał Basię na kradzież, gdy trafił do więzienia, powiesił się. Basia, nie chcąc martwić rodziców, udawała, że wszystko jest dobrze. Uczyła się, chodziła do szkoły, żyła jak większość z nas. Nie przyznawała się, że dalej bierze narkotyki. Uciekała przed drugim człowiekiem. Przez rok leczyła się w Monarze, ośrodku prowadzonym przez Marka Kotańskiego, nazywanego Kotanem. Wstydziła się, że już po tygodniu zaczęła ćpać. Okłamywała Kotana, rodziców i lekarzy

Kiedy czytałam tę książkę, przychodziło mi do głowy wiele pytań. Z każdą przeczytaną stroną rósł we mnie podziw dla Basi, która znalazła siłę, aby wyjść z nałogu, ukończyć studia, znaleźć pracę. Narkotyki są izolacją od miłości. Zostaje tylko samotność i cierpienie. Basia, pomimo swojej zapaści, postanawia żyć dalej, walczyć o siebie. Pokazuje, że jeśli człowiek znajdzie w sobie siłę, to wyjście z nałogu jest możliwe.

„Pamiętnik narkomanki” jest książką, która uświadamia nam, jak wielką władzę może mieć nad nami narkotyk. Książkę polecam młodym ludziom, tym którzy jeszcze nie mieli styczności z narkotykami , aby wiedzieli, że po prochach wcale nie będzie nam tak miło i cudownie, jak mogłoby się zdawać, tym, którzy sięgnęli już po narkotyki, aby uświadomili sobie, co robią zanim będzie za późno oraz rodzicom i nauczycielom, aby dołożyli wszelkich starań żeby walczyć z narkomanią. Ludzie dorośli powinni zrobić co w ich mocy, by walczyć z dilerami narkotyków. To właśnie oni rozprowadzają „białą śmierć”. Ludzie myślą, że ten problem ich nie dotyczy, ale nie jest to prawda walka z narkotykami powinna dotyczyć wszystkich. Mimo że ten pamiętnik został wydany ponad 20 lat temu, jest bardzo potrzebny i wciąż aktualny.

2009-04-01T20:48:00.004+03:00

"Opowieści z Narnii ”
Książka autora C.S. Lewis jest jedną z wielu książek serii, fantastyczno przygodowej .
Wybrałam książke o tytule „Lew czarownica i stara szafa ” Książka jest fascynująca ponieważ czytając ją możemy przenieś się wyobraźnią do Narnii i przeżywać z bohaterami ich losy.
Opisuje przygody czworga rodzeństwa którzy w czasie wojny trafiają na wieś, do domu starego Profesora. Znajdują tam starą szafę, która tak na prawdę jest magicznym przejściem do Narnii, innego świata.
Dzieci przeżywają wspaniałą przygodę w tym magicznym kraju. Dostają się tam, wchodząc do starej szafy która znajduje się w jednym z pokoi w domu profesora.
Kraina ta jest magicznym światem w którym żyją gadające zwierzęta smoki karły i olbrzymy oraz okrutna zła czarownica .Narnia pod władzą białej czarownicy która mianowała się królową zmieniła się w krainę wiecznej zimy. Pierwszą napotkaną postacią przez dzieci jest faun Tumus który na rozkaz królowej miał wtrącić do więzienia każde napotkane dziecko.
Ma jednak dobre serce i nie chce tego robić ,opowiada o Narni zapraszając Łucje na podwieczorek chociaż miał przez to kłopoty. Podejmują walkę z Białą Czarownicą, która bezprawnie zawładnęła krainą . Dobro czyli dzieci i dobre stworzenia walczą ze złem czyli złą królowa i duchami. Przewodzi im ASLAN prawowity władca, który jest lwem i ma szacunek dobrych stworzeń. Pomaga Łucji , Zuzannie , Piotrowi i Edmundowi pokonać złą Czarownicę.
Staje się bliskim przyjacielem dzieci, chociaż nie jest człowiekiem. Książka kończy się szczęśliwie bo dobro zwycięża kiedy czarownica ginie pokonana przez Aslana.
Całą książkę czyta się z zapartym tchem w oczekiwaniu na dalsze przygody. Pobudza wyobraźnię, przenosząc nas w świat fantazji, pozwala wczuć się w role bohaterów.
Polecam wszystkim w wieku od 3-100 lat ;D

Ogon Kici, czyli przyjaźń, obozy i kłopoty.

2009-03-31T22:52:00.003+03:00

Książka „Ogon Kici” została napisana przez Ewę Nowak, która z zawodu jest pedagogiem-terapeutą. Tytuł jest dość nietypowy, jednak wbrew pozorom książka nie jest o kocie, a o dziewczynie, na którą mówiono Kicia. W rzeczywistości ma na imię Ania.

Bohaterka interesuje się obozami harcerskimi, w których brała udział. Po zdaniu do maturalnej klasy zamierzała spędzić lato na takim właśnie obozie wraz ze swoim przyjacielem, Robertem. Oboje byli zaangażowani w jego przygotowanie.

Znajomy ojca Ani organizuje obozy surwiwalowe i dowiedziawszy się, że dziewczyna posiada tak wiele pomysłów na świetne spędzenie czasu, pragnie się z nią spotkać. Nowi znajomi postanawiają nie poprzestawać na jednym spotkaniu. Rodzi się między nimi przyjaźń.

Dawid, dojrzały mężczyzna mający żonę i dziecko, zachwycił swoim urokiem osobistym Kicię, która postanawia zrezygnować z obozu z Robertem, a pojechać z nim. Po krótkim czasie jest już zupełnie świadoma tego, że to nie tylko przyjaźń, a miłość. I chociaż przyjaciele ostrzegają ją przed Dawidem, dziewczyna nie słucha rad, ma znajomym za złe, że wtrącają się w jej życie. Najpierw sama próbuje się wyleczyć z tego uczucia, lecz to na nic. Brnie w to wszystko jeszcze bardziej.

Jeśli chcecie się dowiedzieć, czy bohaterka wyleczyła się z miłości do Dawida, kogo poznała na obozie i dlaczego tak naprawdę nazywano ją Kicią, wystarczy sięgnąć po tę książkę i wczytać się. A naprawdę warto, ponieważ jest to pozycja bardzo fajna i niesamowicie wciągająca. Do samego końca nie wiadomo było, jak potoczą się dalsze losy Kici. Podobało mi się w niej to, że pokazała, że nawet jeśli mamy dokładnie przemyślane plany na przyszłość, zawsze może spotkać nas coś, co stanie nam na przeszkodzie, i że niekoniecznie musi to być tak złe, jak się początkowo wydaje.

Noelka

2009-03-31T16:50:00.000+03:00

"Noelka" Małgorzaty Musierewicz to książka opowiadająca o siedmioletniej dziewczynce, Elce. Elka mieszkała z ojcem Grzegorzem, dziadkiem Metodym i bratem Cyrylem na ulicy Krasińskiego w Poznaniu. Akcja rozgrywa się w czasie jednego dnia, w Wigilię. Jest to opowieść, w której Elka zrozumiała, że najważniejsza jest miłość, zgoda, dobre serce i wrażliwość na drugiego człowieka. Z egoistycznej, pewnej siebie dziewczynki, stała się wrażliwa na los innych. Co wywołało w niej taką zmianę? Sprawdź sam J Jest to powieść mądra, pełna uczuć, a przede wszystkim pouczająca ponieważ opowiada o histori małej dziewczynki która myślała że jest najważniejsza na świecie. Czytało się ją bardzo szybko, ponieważ wciągała i mówiła o problemach wielu z nas.Najbardziej podobało mi się w tej historii to, że opisuje wydarzenia, które mogły mieć miejsce w rzeczywistości. Polecam!

Popiół i kurz - niecodzienna historia

2009-03-30T16:05:00.003+03:00

Książka Jarosława Grzędowicza pt. „Popiół i kurz” mówi o świecie Pomiędzy. Można go interpretować jako Czyściec, w każdym razie coś pomiędzy światem żywych i umarłych. Na trop tej lektury naprowadził mnie przyjaciel. Wystarczyło, że przeczytałem opis zamieszczony na okładce – wiedziałem, że chcę poznać jej treść.

Tytułowe popiół i kurz są nieodłącznym elementem książki, autor często porównuje rzeczy do tych „substancji”. Popiół i kurz symbolizuje coś bez jakiejkolwiek wartości. Występował on głównie, jako normalna rzecz w nie normalnym świecie pomiędzy. Czas i miejsce jest bliżej nieokreślone, zresztą określenie czasu nie jest tu najważniejsze. Moim zdaniem jest to przełom XX i XXI wieku.

Głównym bohaterem jest pewien facet, którego tożsamości nie znamy. Potrafi on przechodzić do świata pomiędzy, kiedy tylko zechce. Wiąże się to z „opuszczeniem” swojego ciała. Pewnie teraz myślicie, że miał talent i dobrą zabawę? W rzeczywistości tak nie było: nachodziły go demony, upiory. Noc była strasznym przeżyciem, szczególnie w dzieciństwie. W świecie Pomiędzy można być duszą zwiedzającą, czyli przenikać przez ściany, latać, przemieszczać się za pomocą umysłu lub osobą, która żeby przejść, musi sobie otworzyć drzwi. Osoby, które nie są już tylko „turystami”, odczuwają ból, zimno, strach... Bohater potrafił przeprowadzać umarłe zagubione dusze, które błąkały się w świecie Pomiędzy, warunkiem był jednak… obol. Musiał to być przedmiot, który pochodził ze świata żywych i należał do przeprowadzanej osoby, pozwalał on takiej duszy odciąć się od świata, który opuszczała, i spokojnie przejść na drugą stronie. Jeżeli umarłeś i nie jesteś tego świadom, witaj w świecie Pomiędzy…

Osobiście uwielbiam taką tematykę i autor spełnił moje oczekiwania co do książki w 100%. Wizja świata Pomiędzy Grzędowicza była bardzo podobna do mojej. To świat, w którym nie istnieje dobro i zło, rzeczy istniejące w naszym świecie, w świecie Pomiędzy mają tylko swoje Ka, czyli odbicie świata materialnego, każdy przedmiot ma silniejsze lub słabsze, mniej widoczne, Ka.

Naszego bohatera spotykają różne dziwne zdarzenia; dużo dała mi do myślenia sytuacja, kiedy bohaterowi skradziono ciało, podczas gdy on znajdował się w świecie Pomiędzy. Lekki zamęt wprowadziła w życie mężczyzny kobieta o imieniu Patrycja poznana na uczelni, na której wykładał.

Momentami fabuła staje się nieco nudna, szczególnie wtedy gdy autor opisuje rzeczy bądź sytuacje, które dla mnie nie miały większego sensu. Niespodziewane zwroty wydarzeń wzbudzały we mnie ciekawość tego, co się dalej stanie.

Polecam tę książkę każdemu, kto ma jakieś pytania dotyczące życia po śmierci czy po prostu lubi taką tematykę. Może właśnie tutaj znajdziecie odpowiedzi… Zachęcam do czytania.

3...2...1...

2009-03-30T01:06:00.004+03:00

Przypominam o terminie zamieszczania pierwszych recenzji.

Kilka już jest - czekam na ich pojawienie się na blogu :D
Na forum znajdziecie dokładną instrukcje, punkt po punkcie, co robić, by opublikować recenzję.

Człowiek - trzcina myśląca :)

2009-03-25T20:44:00.019+02:00

A. M. Jopek, Ale jestem.

Co łączy wyśpiewany tekst z poglądami niejakiego Pascala? Nie, nie tego, który pod czujnym okiem Kluska gotuje na wizji pyszności ;)

Przypominam kontekst (podręcznik - kl.II, cz. 2.):

Ostatecznie bowiem, czymże jest człowiek w przyrodzie? Nicością wobec nieskończoności, wszystkim wobec nicości, pośrodkiem między niczym a wszystkim.
(...)

Żeglujemy po szerokim przestworzu, wciąż niepewni i chwiejni, popychani od jednego do drugiego krańca. Czegokolwiek chcielibyśmy się uczepić, wraz się chwieje i oddala; a jeśli podążamy za tym, wymyka się, wyślizguje się i wiekuiście ulatnia.

(...)

Wielkość człowieka jest wielka w tym, że zna on swoją nędzę.
Drzewo nie zna swojej nędzy.
Nędzą tedy jest czuć swoją nędzę, ale wielkością jest wiedzieć, że się jest nędznym.

(...)

Człowiek jest tylko trzciną, najwątlejszą w przyrodzie, ale trzciną myślącą. (...) Ale gdyby nawet wszechświat go zmiażdżył, człowiek byłby i tak czymś szlachetniejszym niż to, co go zabija, ponieważ wie, że umiera - i zna przewagę, którą świat ma nad nim. Wszechświat nic o tym nie wie.

Konkursik: znajdź wiersz lub piosenkę, które ukazują człowieka w podobnym świetle (teksty spoza podręcznika!).

Nagroda: ocena i uścisk ręki prezesa :)

Termin: do 29 kwietnia.

Propozycje można zgłaszać w komentarzach pod notką.

"Jasminum": o tajemnicy, miłości i dziecięcej ciekawości

2009-03-24T22:46:00.016+02:00

Gdyby ktoś cierpiał na bezsenność, gorąco polecam!

Rzecz dzieje się w klasztorze. Mnisi prowadzą ciche i uporządkowane życie, wypełniają swoje obowiązki, borykają z poważnymi trudnościami finansowymi. Trzech spośród braci, Czeremchę, Czereśnię i Śliwę, cechuje rzecz niezwykła: pachną. Odziedziczyli tę właściwość po swoich poprzednikach.
Pewnego dnia spokój ten został zburzony za sprawą konserwatorki Nataszy, której zlecono odnowienie klasztornych obrazów, i jej córki, Eugenii. Przeor nie okazuje zbytniego entuzjazmu, głowę zaprząta mu sprawa o wiele ważniejsza aniżeli zabawianie gości (do tego kobiet): zbliża się dzień, w którym, wg słów proroka Barnaby, zdarzyć ma się cud...

Uwaga - wbrew pozorom nie jest to film nawołujący młodziez do wstępowania w mury klasztoru ;)

Piękna historia.
Piękne zdjęcia.
Piękna muzyka.

I to wszystko juz za niespełna pół godziny :) TP2.

Ogłoszenie

2009-03-15T20:59:00.003+02:00

W najblizszy czwartek - na pierwszej długiej przerwie - zapraszam Uczestników projektu do mojego królestwa (s.16) w celu omówienia tego i owego.

Liczę, ze kazdy będzie mógł zaprezentować listę swoich ksiązek.

Przypominam, że recenzja pierwszej z nich powinna znaleźć się na blogu DO KOŃCA MARCA (zostały zatem dwa tygodnie).

Śmierć, podatki i...

2009-03-08T22:27:00.003+02:00

Bez względu na wiek, pogodę, okoliczności przyrody tak zwane, zmienne koleje losu, jedno jest pewne:

]:>

Mam nadzieję, ze kiedy juz będziecie duzi i dojrzali jako te owoce pewnego jogurtu, docenicie polskie komedie z lat siedemdziesiatych i osiemdziesiątych (tego Wam i sobie zyczę).

PS. Nadal nie wiem, o co chodzi z tym "zet z kropką". To frustrujące :/

Nowe spojrzenie na "Antygonę"

2009-03-05T19:46:00.004+02:00

Banialuka na nowo odkrywa Helmuta Kajzara, bielszczanina, jednego z najwybitniejszych współczesnych dramaturgów. "Antygona" Kajzara jest poetyckim przekładem tragedii Sofoklesa. Antyczna historia zobaczona współcześnie - nie tyle o władzy, co o szacunku i braku szacunku do ludzkiego ciała. Znakomite kreacje aktorskie i lalki - symbole ludzkiej bezbronności.

Helmut Kajzar Antygona (transkrypcja z Sofoklesa)
reżyseria: Bogusław Kierc
scenografia: Danuta Kierc
muzyka: Jacek Wierzchowski

cyt. za: http://www.banialuka.pl/przedstawienie.php?m=31&id=44

I zapadła taka niezręczna cisza... jako rzecze klasyk ;)

2009-03-03T20:42:00.006+02:00

Powyzej jedno z dzieł Mauritsa Cornelisa Eschera (1898- 1972). Znajdziecie je równiez w swoich podręcznikach. Moze ktoś odszuka i poda tytuł? ;)

Miłośnicy gier komputerowych pokroju "Chrono Cross" czy "Echochrom" zapewne nawet nie podejrzewają, iż jej wizualne elementy w dużym stopniu są odwzorowaniem stylu Eschera. Holender bywa przywoływany również w popularnych animacjach ("Simpsonowie" ,"Głowa rodziny"), komiksach ("Avengers") i mangach ("Cardcaptor Sakura", "Yu-Gi-Oh!"). Aluzje do jego sztuki można odnaleźć także w popularnej literaturze ("Protector" Larry'ego Nivena) i muzyce (piosenka "Escher" grupy Teenage Fanclub), nie mówiąc o całej sferze internetowego folkloru, gdzie przy pomocy Photoshopa spuścizna Eschera jest twórczo modyfikowana.

http://kulturaonline.pl/M,C,,Escher,Sztuczki,matematycznej,sztuki,tytul,artykul,5817.html - więcej informacji dla zainteresowanych.

I przypominamy sobie, czym jest intertekstualność:

Strrrasznie fajna seria

2009-02-28T15:35:00.006+02:00

Pani pyta Jasia:
- Jasiu, wiesz, kto to jest Tudor, Inka i Wiking?
- A wie pani, kto to jest Zdzichu, Łysy i Marian?
- Nie...
- To co mnie pani swoją grupą straszy?!

Uważasz, że historia to jedno wielkie nudziarstwo z mnóstwem dat do wyrycia, nazwisk, które trzeba najpierw zapamiętać, a później jak najszybciej zapomnieć, wydarzeń, które kompletnie Cię nie interesują, bo miały miejsce dawno temu? Mozna i tak, ale...

Jeśli chcesz się dowiedzieć:
- Dlaczego warto nosić dzika na głowie, a ryby na nogach?
- Dlaczego jedzono ropuchy, ślimaki i pchły?
- Kogo szturchała królowa Elzbieta?
- Jakim zaklęciem spędzano kurzajki?
- Kto uczynił kapłanem poganiacza osłów?
- Kto zadławił się na śmierć, jedząc wronę?
- Kto uczcił zwycięstwo, zjadając głowę wroga?
- Co Jakub I sądził o palaczach (i kim, u licha, był ten Jakub?!) -

sięgnij po serię Strrraszna historia Terry'ego Deary .

Solidna dawka wiedzy historycznej okraszonej anegdotkami, ilustracjami, komiksami i sporą dozą humoru.

Szczegóły (wykaz tytułów serii) znajdziesz tutaj: http://pl.wikipedia.org/wiki/Strrraszna_Historia .

Dla lubiących czytać inaczej

2009-02-27T21:45:00.001+02:00

Nie mogłam się oprzeć :)

Słów kilka o treści polecanych lektur

2009-02-27T21:21:00.005+02:00

Na forum - wiadomo którym - znajdziecie linki do krótkich omówień treści zaproponowanych lektur.

Z nowinek: inni również promują czytanie:

http://miasta.gazeta.pl/bydgoszcz/1,78943,6264945,Przylap_kolege_z_ksiazka_w_reku__Na_swej_fotce.html

:D

Człowiek się uczy całe życie...

2009-02-26T19:16:00.009+02:00

... i głupi umiera, ale ze to głupie usprawiedliwienie polskipogodzinach się uczy. Zawieszania w sieci prezentacji multimedialnych się uczy (choć dalej nie wie, jak poradzić sobie z "zet z kropką", które czasem zjada spory kęs wpisanego tekstu, a czasem nie...)

Od dziś na stronie http://www.slideshare.net/polskipogodzinach podziwiać mozna wyniki tychze zabiegów.

Na pierwszy ogień poszedł reportaż.
Ze specjalną dedykacją dla trzeciej "E" ]:>

Koniec reklamy :D

Edit: A propos zycia - przypomniało mi się :D

Nieco łopatologii

2009-02-25T20:18:00.014+02:00

Po pierwsze: jeśli tu zajrzałeś, MOŻESZ wziąć udział w projekcie. Aby zostać współautorem tego bloga:
1. zaakceptuj zaproszenie, które wyślę na adres Twojego konta Google,
2. jeśli takowego nie posiadasz, musisz je założyć,
3. odbierasz pocztę,
4. klikasz link, który znajdziesz w jednym z odebranych mailów.

I to by było na tyle.
Jako że dzieciaki rodzą sie dziś może niekoniecznie w czepkach, ale za to z myszką komputerową w dłoni, wierzę, że poradzisz sobie, Szanowny Czytelniku, z tą techniczną błahostką.

Po drugie, jeśli tu zajrzałeś, MUSISZ zalogować się na forum Polski po godzinach, do którego link znajduje się po prawej stronie w kategorii WARTO ZAJRZEĆ. Jest ono w fazie wstępnej obróbki, więc niech nie przerazi Cię różnorodność i przepych zebranych tam materiałów :D

Prawa czytelnika wg Daniela Pennaca

2009-02-25T00:12:00.005+02:00

Daniel Pennac, Jak powieść

Lekki i zabawny esej w którym Pennac - autor popularnych powieści detektywistycznych i książek dla dzieci - zastanawia się kto zabił w młodych ludziach niewymuszoną przyjemność czytania, bezinteresowne poświęcanie czasu na lekturę.

Sobie tylko znanymi sposobami rodzice, pedagodzy i wszelcy inni dogmatycy czytania sprawiają, że dzieci tracą radość z książki i zawartych w niej historii. Wszyscy pamiętamy sielankowe obrazki z wczesnego dzieciństwa, kiedy to rodzice na dobranoc opowiadają dzieciom bajki, czytają historie, a potem niepostrzeżenie pojawia się smutny widok popędzanego przez rodziców i nauczycieli nastolatka, który zasypia nad książką. Jak to się dzieje? - pyta Pennac. I zaraz daje receptę: czytać wspólnie, zupełnie niczego nie wymagając w zamian, nie niszczyć bezinteresowności - oto jedyny sposób. Ustanawia też oficjalnie niezniszczalne prawa czytelnika:

1. Prawo do nieczytania.
2. Prawo do przeskakiwania stron.
3. Prawo do nieskończenia książki.
4. Prawo do ponownego czytania.
5. Prawo do czytania byle czego.
6. Prawo do bovaryzmu (mitomanii).
7. Prawo do czytania byle gdzie.
8. Prawo do czytania na wyrywki.
9. Prawo do czytania na głos.
10. Prawo do milczenia - niekomentowania książki.

cyt. za: http://czytelnia.onet.pl

Niech moc będzie z Wami :)

2009-02-24T23:17:00.006+02:00

Tadam!

Po prawej stronie znajduje się koluuuumna różności. Proszę się częstować :)

Prawdopodobnie większość tytułów nie mówi Ci zupełnie nic. I dobrze. To książki, które możesz przeczytać, a nie musisz znać. Każdy pewnie znajdzie swój sposób na wybranie tej jednej jedynej (i niekoniecznie będzie to ta, która liczy sobie najmniej stron :) ). W razie problemów odsyłam do instytucji, która nigdy nie zawodzi. Wujek Google się zwie.

Na bieżaco będę uzupełniać spis ogonków prowadzących do różnych ciekawych stron, które dobrzy ludzie zamieścili w sieci. Póki co znajdziecie tu blog jednej z pań wprowadzających Was w arkana języka angielskiego. Miłej lektury :)

Pierwsza recenzja musi znaleźć się na blogu do końca marca.
Druga - w pierwszym tygodniu maja. 2c i 2e pamięta, że wycieczkę ma (przykład rymu częstochowskiego. Do egzaminu jak znalazł).

Ale o co chodzi?!

2009-02-20T19:31:00.014+02:00

Witam!

Powstaje właśnie pierwsza wersja projektu, którego celem jest powiązanie przyjemnego z pożytecznym. Jako że koncepcja nabiera wciąż nowych kształtów, post ten można traktować jako jednoosobową burzę mózgu ;)

Organ ów, z którym zdążyłam się zżyć przez ostatnich dziesiąt lat, wykoncypował, co następuje: Może niekoniecznie dzieciaki czytają lektury (z całą pewnością nie instrukcje obsługi), ale coś na pewno. Co? Liczę na to, że sama się dowiem.

Plan jest taki: powstają dwie listy lektur. Jedną podaję ja, drugą tworzą sami uczniowie.

Każdy uczestnik projektu zobowiązany jest do wybrania po jednej pozycji z obu spisów, przeczytania ich i zrecenzowania na niniejszym blogu. To plan minimum.

Termin? Połowa maja. Czeka nas zatem zabójczy maraton: dwie książki w dwa i pół miesiąca :D

Motywacja: ocena z polaka, ogromna satysfakcja i uścisk ręki prezesa :)

Tyle na dziś.

Zadanie dodatkowe: specjalna nagroda czeka na kogoś, kto wyjaśni mi (tylko jakoś tak przystępnie, please), dlaczego wklepanie literki "zet z kropką" - owocuje utratą zapisanego wcześniej tekstu. Hę?

Póki zagadka ta nie zostanie rozwiązana, literówki będą tu chlebem powszednim.

W razie pojawienia się pytań, zapraszam nieco nizej - do kącika "komcikowego".